ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਅੰਗ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੁਬੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, Alamy
- ਲੇਖਕ, ਐਨਾ ਬ੍ਰੇਸਾਨਿਨ
- ਰੋਲ, ਬੀਬੀਸੀ ਨਿਊਜ਼
- ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ
- ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸਮਾਂ: 7 ਮਿੰਟ
ਜਿਸ ਜਹਾਜ਼ੀ ਹਾਦਸੇ ਨੇ ਨਾਵਲ 'ਮੋਬੀ ਡਿਕ' ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, 200 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
20 ਨਵੰਬਰ 1820 ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ 15 ਸਾਲਾ ਥੌਮਸ ਨਿਕਰਸਨ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਵ੍ਹੇਲ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਿਕਰਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਵੱਲ ਚੱਪੂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਪਰ, ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਹਾਜ਼ 'ਐਸੈਕਸ' ਦਾ ਸਟੇਅਰਿੰਗ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਰਸਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਕਿਤੇ ਵੱਡੀ ਵ੍ਹੇਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ।
ਨਿਕਰਸਨ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਫ਼ਸਰ ਓਵਨ ਚੇਜ਼ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਲਕ ਦਲ ਵਿੱਚ ਰੌਲਾ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਫੈਲ ਗਈ ਅਤੇ ਫਿਰ "ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਟੱਕਰ" ਹੋਈ, ਨਿਕਰਸਨ ਨੇ 50 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਲਿਖਿਆ।
ਵ੍ਹੇਲ ਨੇ ਐਸੈਕਸ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਛਲ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵ੍ਹੇਲ ਕਿਸ਼ਤੀ ਤੋਂ 900 ਫੁੱਟ (270 ਮੀਟਰ) ਦੂਰ ਤੱਕ ਤੈਰ ਕੇ ਗਈ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ। ਦੂਜੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਐਸੈਕਸ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨਾਵਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਐਸੈਕਸ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਨੇ ਹਰਮਨ ਮੈਲਵਿਲ ਦੇ ਨਾਵਲ 'ਮੋਬੀ ਡਿਕ' ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ 175 ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਖੋਜ ਨੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਡੁਬੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ 200 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਐਸੈਕਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਫ਼ਸਰ ਚੇਜ਼ ਨੇ ਸਹੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਡੰਬਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤਾਕਤ ਉਸੇ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੀਮਤੀ ਤੇਲ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ: ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ।
ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਅੰਗ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, BBC/ Serenity Strull
ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਦਾ ਸਿਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁੱਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦਾ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 9 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ (20 ਪੌਂਡ) ਤੱਕ ਭਾਰ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮੱਥੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਰਬੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਨਰਮ ਅੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਗ ਇੱਕ ਤੇਲ ਵਰਗੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਾਮ ਇਸ ਲਈ ਮਿਲਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਵੀਰਜ ਹੈ।
ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਲਈ ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮੰਗ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਤੇਲ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ ਬਾਲਣ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਬਣ ਤੇ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜਮਾਇਆ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। 18ਵੀਂ ਅਤੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 3 ਲੱਖ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਦੇ ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤ ਮੁਤਾਬਕ ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਰਿਟਾਇਰਡ ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਡੇਵ ਕੈਰੀਅਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਸਿਧਾਂਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਓਵਨ ਚੇਜ਼ ਦਾ ਸੀ। 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਇੱਕ ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਮੱਥਾ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।"
ਪਿਛਲੀਆਂ ਦੋ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਚੇਜ਼ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ, "ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੀ ਸੂਝ ਅਤੇ ਤਜਰਬਾ ਸ਼ਾਇਦ ਸਹੀ ਸੀ।"
2002 ਦੀ ਇੱਕ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਕੈਰੀਅਰ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਮੇਲਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਇੱਕ ਚਰਬੀ ਵਾਲਾ ਅੰਗ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਸੱਟ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਦਰਿਆਈ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ।
"ਵ੍ਹੇਲ ਥਣਧਾਰੀ ਜੀਵ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਮੇਢਿਆਂ ਵਰਗੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਹਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।"
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਹਵਾਈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ-ਸ਼ਰੀਰ ਵਿਗਿਆਨੀ ਐਲੈਕ ਬਰਸਲੇਮ ਨੇ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਨੂੰ ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਮਾਰ ਕੇ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰਨਾ "ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਇਤਫ਼ਾਕ" ਸੀ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਬਾਲੇਆਰਿਕ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਅਜ਼ੋਰਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਪਰੀ।
ਇਹ ਗੱਲ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ। ਆਖ਼ਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪਾਵੇਗਾ? ਪਰ 2015 ਦੀ ਇੱਕ ਖੋਜ ਮੁਤਾਬਕ, ਇਸ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਕੁਸ਼ਨਿੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤਾਕਤ
ਬਰਸਲੇਮ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਨੌਜਵਾਨ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਟੱਕਰ ਇੱਕ ਨਰ ਬੱਚੀ ਵ੍ਹੇਲ ਨੇ ਮਾਰੀ। ਉਹ 15 ਫੁੱਟ ਪ੍ਰਤੀ ਸਕਿੰਟ (4.5 ਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸਕਿੰਟ) ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਵ੍ਹੇਲ ਵੱਲ ਵਧੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 460 ਕਿਲੋਨਿਊਟਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ।
ਬਰਸਲੇਮ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਇੰਨੀ ਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਲਗਭਗ 1,200 ਕਿਲੋਨਿਊਟਨ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ – ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ 40 ਮੀਲ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ (65 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ) ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਬੱਸ ਨੇ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਨੈਂਟਕਟ ਦੀ ਹਿਸਟੌਰੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਿਊਰੇਟਰ ਮਾਈਕਲ ਹੈਰਿਸਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।"
ਇਸ ਸੰਸਥਾ ਕੋਲ ਅਸਲ ਲੌਗਬੁੱਕਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵ੍ਹੇਲ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੁੱਖ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ 'ਤੇ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਅਕਸਰ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਹੈਰਿਸਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਲੌਗਬੁੱਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੇ ਰੋਮਾਂਚ ਅਤੇ ਡਰਾਮੇ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿੰਨਾ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।"
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵ੍ਹੇਲ ਨੇ ਮੁੱਖ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵ੍ਹੇਲ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਹੀ ਸੀ।
1851 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਨੇ 'ਐਨ ਐਲੈਕਜ਼ੈਂਡਰ' ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
1902 ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲ ਨੇ ਗੈਲਾਪਾਗੋਸ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਫ਼ਰ ਕਰ ਰਹੇ 'ਕੈਥਲੀਨ' ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰ ਐਸੈਕਸ ਦਾ ਜੋ ਹਸ਼ਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਬਦਨਾਮ ਬਚਾਅ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉਸ ਦਿਨ 20 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਮੁੱਖ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵ੍ਹੇਲ-ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ 1,300 ਮੀਲ ਦੂਰ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦਹਿਸ਼ਤਨਾਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਲਵਿਲ ਦੇ 'ਮੋਬੀ-ਡਿਕ' ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਬਣਿਆ।
ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਜੰਗ
ਤਸਵੀਰ ਸਰੋਤ, Getty Images
ਬਰਸਲੇਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਡਰੋਨ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਸਪਰਮ ਵ੍ਹੇਲਾਂ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੇਲਨ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਸਕੇ ਹਾਂ।
ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿਧਾਂਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਹੋਣ। ਵ੍ਹੇਲਾਂ "ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ" ਰਾਹੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਵਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਬਰਸਲੇਮ ਮੁਤਾਬਕ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਾਦਾ ਵ੍ਹੇਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਰ ਵ੍ਹੇਲ ਦਾ ਸਪਰਮਾਸੈਟੀ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਉਹ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਵ੍ਹੇਲ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਭੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਗੀ।
ਬਰਸਲੇਮ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ।"
ਬੀਬੀਸੀ ਲਈ ਕਲੈਕਟਿਵ ਨਿਊਜ਼ਰੂਮ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ
