دختر ۱۴ سالهای که سرطان را شکست داد و پزشک شد
- نویسنده, شان فیلچر
- شغل, بیبیسی
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۴ دقیقه
زن جوانی که پس از ابتلا به سرطان در دوران نوجوانی، برای تحصیل در رشته پزشکی انگیزه پیدا کرد، اکنون فارغالتحصیلی خود از دانشگاه را جشن میگیرد.
الی واترز-بارنز در ۱۴ سالگی به یکی از انواع تهاجمی سرطان بافت نرم مبتلا شد و پزشکان شانس زنده ماندن او را تنها ۲۰ درصد برآورد میکردند.
اما این تجربه مسیر حرفهای او را شکل داد و به گفته خودش، به او توانایی ویژهای بخشید؛ اینکه میتواند بیماران را بهتر از بسیاری از پزشکان درک کند.
او که اکنون ۲۵ سال دارد و همچنان از برخی جهات با مشکلات جسمی دست و پنجه نرم میکند، بهتازگی از دانشگاه کیل فارغالتحصیل شده است. او گفت تجربه شخصیاش از طی کردن مراحل درمان، باعث شده است درک بهتری از آنچه بیماران از سر میگذرانند داشته باشد.
او گفت دریافت خبر ابتلایش به مرحله چهارم «رابدومیوسارکوم آلوئولار» در سپتامبر ۲۰۱۵، زندگیاش را زیر و رو کرد.
الی واترز-بارنز گفت: «من از یک دختر نوجوان بسیار سالم و ورزشکار، به کسی تبدیل شدم که تحت درمانی بسیار فشرده قرار داشت؛ درمانی که من را شدیدا بیمار کرد.»
او ۱۸ ماه در مرکز پزشکی کوئینز در ناتینگهام تحت درمان قرار گرفت.
او گفت: «وزن زیادی از دست دادم، موهایم ریخت و مجبور شدم از طریق لوله تغذیه شوم.»
«۹ ماه نخست شامل شیمیدرمانی فشرده بود، سپس ۲۸ جلسه پرتودرمانی داشتم و پس از آن نیز یک سال شیمیدرمانی تکمیلی انجام دادم.»
«خوشبختانه اکنون بیماری به طور کامل برطرف شده است، اما آن زمان سرطان بسیار تهاجمی بود. احساس میکنم واقعاً خوششانس هستم که زنده هستم.»
منبع تصویر، PA / Ellie Waters-Barnes
از جمله عوارض جانبی درمان او این بود که در ۱۵سالگی با یائسگی روبهرو شد و علاوه بر آن، به مشکلات جسمی دیگری مبتلا شد که تا پایان عمر با او خواهند بود.
الی واترز-بارنز گفت: «آن زمان [یائسگی] مسئله مهمی به نظر نمیرسید.»
«در ۱۵سالگی واقعا نمیدانستم یائسگی چیست. حتی مادرم نیز در آن زمان هنوز یائسه نشده بود. فکر میکردم قرار است بهآسانی از آن عبور کنم.»
«متخصص سرطانم واقعا درباره معنای آن و علائمش با من مشاوره نکرد.»
«برداشت من این بود که دیگر پریود نمیشوم و همه چیز به همین ختم میشود؛ اما در سالهای بعد دچار تعریق شدید شبانه، گرگرفتگی، خارش پوست و خشکی شدم.»
او گفت در آن زمان متوجه نبود که اینها عوارض ناشی از یائسگی هستند.
با این حال، الی بهخوبی میدانست که این عوارض، تحصیل برای امتحانات دبیرستان را برایش دشوارتر میکنند؛ آن هم در مقطعی بسیار حساس که تلاش میکرد نمرات لازم برای ورود به دانشکده پزشکی را به دست آورد.
«راه فرار من درس خواندن بود»
خود درمان سرطان نیز چالشهای خاصی برای او به همراه داشت. «نمیتوانستم اتفاقاتی را که در ارتباط با سرطان رخ میداد کنترل کنم، اما میتوانستم سخت تلاش کنم.»
«در واقع از آن لذت میبردم، چون وقتی مشغول حل پرسشهای دشوار شیمی و ریاضی بودم، میتوانستم مشکلاتم را فراموش کنم.»
«به همین دلیل در نهایت نمرات بسیار خوبی گرفتم؛ چون انرژی نداشتم با دوستانم بیرون بروم و کارهایی را انجام دهم که جوانان عادی انجام میدهند. راه فرار من درس خواندن بود.»
با وجود آنکه سالها در بیمارستان تحت درمان قرار گرفته بود، این تجربه نبود که او را به انتخاب حرفه پزشکی سوق داد؛ بلکه آنچه او را به این مسیر کشاند، شیوهای بود که برای فاصله گرفتن ذهنی از آن تجربه پیدا کرده بود.
منبع تصویر، Keele University
گزیدهای از مهمترین خبرها، گزارشهای میدانی و گفتوگوهای اختصاصی را هر هفته در ایمیل خود دریافت کنید.
اینجا مشترک شوید
پایان % title %
او گفت: «همه [در بخش بیمارستان] دوستداشتنی بودند، اما نمیخواستم برگردم و با چیزهایی احاطه شوم که آن دوران را به من یادآوری میکردند.»
«اما وقتی درمانم تمام شد، نمیتوانستم تماشای مستندهای پزشکی را متوقف کنم. با وسواس آنها را تماشا میکردم.»
«علاقهای عمیق و پرشور به پزشکی در من شکل گرفت. شروع کردم به تحقیق درباره چیزهایی که خودم تجربه کرده بودم. فکر میکنم علاقه شدیدی به کمک کردن به مردم نیز در من به وجود آمد.»
او گفت پس از ابتلا به سرطان، اولویتهایش تغییر کردند.
الی واترز-بارنز گفت: «فهمیدم کمک کردن به افراد در آسیبپذیرترین شرایط زندگیشان، رضایتبخشتر از به دست آوردن پول زیاد است.»
«وقتی سرطان داشتم، شمار زیادی پزشک و پرستار فوقالعاده از من مراقبت کردند و درمانم کردند.»
«قطعا میتوانید بهتر بفهمید اولویتهای بیمار چیست، چه میخواهد و چه چیزی برایش اهمیت دارد. این قطعا یک نقطه قوت است، نه نقطه ضعف.»
اکنون، بیش از ۱۰ سال پس از تشخیص اولیه بیماری، این زن ۲۵ساله همچنان بهطور منظم تحت معاینه قرار میگیرد. او گفت امیدوار است تجربههایی که پشت سر گذاشته، از او پزشک بهتری بسازد.
