روز جهانی کارگر؛ «تا هفتاد درصد افراد جویای کار در افغانستان بیکاراند یا درآمد کافی ندارند»
منبع تصویر، AFP via Getty Images
- نویسنده, ببرک احساس
- شغل, بیبیسی
- در, کابل
- زمان مطالعه: ۳ دقیقه
سازمان جهانی کار به مناسبت اول می روز جهانی کارگر میگوید که در افغانستان بین ۵۰ تا ۷۰ درصد کسانی که دنبال کار میگردند، بیکارند یا درآمد کافی ندارند.
به گفته این سازمان بیش از ۹۰ درصد جمعیت افغانستان زیر خط فقر زندگی میکنند و شمار کودکان کار نیز بیشتر شده است.
با شماری از کارگران در کابل صحبت کردیم و بیشتر آنها از روز جهانی کارگر اصلا خبر نبودند.
محمد نسیم، فلزکار، به بیبیسی گفته است که از ۸ صبح تا ۶ شام کار میکند. اما تنها ۲۰۰ تا ۳۰۰ افغانی درامد دارد. او میگوید: «برخی روزها که کار نباشد، معاش هم نداریم.»
عبدالغنی یک کارگر جادهسازی نیز گفت که «در برابر هشت ساعت کار ۳۰۰ افغانی دریافت میکند.» او میگوید: «چه چارهای داریم، نرخ کارگری در کل افغانستان ۳۰۰ افغانی است. اگر خوش هم نباشم، مجبورا باید کار کنم.»
یک زن در صحبت با بیبیسی گفت: «در برابر ۵۰ افغانی روزانه روی زمین کار میکند که هیچ دردی را دوا نمیکند. پسرم بیکار و نواسهام معیوب است.»
زنی دیگر گفت که در خانه کرایی زندگی میکند و با کار در خانههای دیگران مانند لباسشویی و خانهتکانی امرار معاش میکند. او میگوید: «شوهرم کراچی دارد، بیرون کار میکند، تعداد خانواده و اولادهایمان زیاد است، درآمد ما تنها کفایت نان را میکند.»
معادن، محیطهای کاری ناامن در افغانستان
منبع تصویر، Getty Images
یکی از مواردی که جان کارگران در افغانستان را به شدت تهدید میکند، محیط کاری معادن است.
در تازهترین مورد در بدخشان، لغزش تپۀ خاکی هنگام استخراج طلا جان پنج نفر را گرفت و چند نفر هم ناپدید شدند.
پیش از این نیز گزارشهای متعددی از حوادث در معادن، به ویژه معادن زغال سنگ در بدخشان و سمنگان گزارش شده است.
مسئولان حکومت طالبان همواره قول رسیدگی به جلوگیری از حوادث در معادن را دادهاند اما همواره گزارشهایی از تکرار رویدادها وجود داشته است.
حکومت طالبان: به گونه دوامدار از وضعیت کارگران نظارت میکنیم
منبع تصویر، AFP via Getty Images
وزارت کار و امور اجتماعی حکومت طالبان میگوید که به گونه دوامدار از نهادهای دولتی و غیر دولتی برای بهبود وضعیت کارگران و کارمندان نظارت میکند.
سمیعالله ابراهیمی، سخنگوی این وزارت، به بیبیسی گفته است که سال گذشته در مجموع ۴۷۰ اداره دولتی و غیردولتی، در مرکز و ولایتها مورد تفتیش و بررسی قرار گرفته و در جریان بررسیها قرارداد کارمندان، شرایط کاری، میزان معاش و وضعیت ایمنی آنها ارزیابی شده است. او افزوده که «سال گذشته به مشکلات ۳۰۰ کارگر در محیط کاری رسیدگی شده، مشکل آنها درج و حقوق آنها اعاده شده است.»
با این حال، توجه به شمار میلیونی کارگران در افغانستان ارقامی که آقای ابراهیمی ارائه کرده بسیار ناچیز به نظر میرسد.
در قسمت کاریابی نیز سمیعالله ابراهیمی گفته است که: «بیشتر افراد بیکار دارای سواد یا حرفه نیستند و به همین دلیل حکومت در تلاش است تا از طریق آموزشهای فنی و حرفهای سطح بیکاری را کاهش دهند.»
آقای ابراهیمی میگوید که پس از روی کار آمدن حکومت طالبان حدود ۵۰۰ هزار نفر جواز کار گرفتهاند.
در بخش پرداختهای ناچیز او گفت که «در این اواخر با همکاری بخش خصوصی و اتحادیه کارگران در تلاش هستیم تا مزد حداقل برای کارگران تعیین شود.»
برخی از کارگرانی که به صورت روز مزد در افغانستان کار میکنند به بیبیسی گفتهاند که با نرخ روز مشغول کار هستند و هر روز میتواند آخرین روز کاری آنها باشد.
سازمان جهانی کار میگوید هر سال بیش از ۸۴۰ هزار نفر در جهان بهخاطر شرایط بدکاری جان میدهند، بیش از یک میلیارد نفر در بخشهای غیر رسمی و بدون هیچ تضمین شغلی کار میکنند و توان دفاع از حقوق کارگران نیز در بسیاری کشورها به شدت کاهش یافته است.
این سازمان هشدار میدهد ساعات کاری طولانی، ناامنی شغلی و آزار در محل کار سلامت میلیونها نفر را تهدید میکند.
