پرافتخارترین تیم جهان در حسرت گذشته؛ آنچلوتی می‌تواند طلسم برزیل را بشکند؟

کارلو آنچلوتی وارد سرزمینی ناشناخته شده است. او با وجود همکاری با ۴۳ بازیکن برزیلی در دوران مربیگری، تنها یک بار به برزیل سفر کرد که به اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی بازمی‌گردد یعنی زمانی که به‌عنوان سرمربی یوونتوس برای استعدادیابی به آن کشور رفته بود.

بنابراین وقتی پس از ماه‌ها مذاکره و رفت‌ و آمد، در ماه مه ۲۰۲۵ به توافق رسید تا نخستین سرمربی خارجی تیم ملی برزیل در جام‌ جهانی شود، می‌دانست که باید از همان روز اول با تمام توان کار را آغاز کند و دقیقا همین کار را کرد.

آنچلوتی در یکی از نخستین جلساتش در ریو دو ژانیرو متوجه شد که بسیاری از کارکنان محلی فدراسیون فوتبال برزیل سعی می‌کنند با او به زبان اسپانیایی یا حتی ایتالیایی صحبت کنند.

او با لبخند گفت: «نه، نه. این من هستم که باید تلاش کنم به پرتغالی صحبت کنم.»

این مربی ۶۶ ساله به‌خوبی می‌دانست که باید دل هواداران پرشور «سلسائو» را به‌دست آورد، هوادارانی که به تیم خود افتخار می‌کنند و تاکنون فوتبال کشورشان را خودکفا می‌دانسته‌اند.

بنابراین یک معلم زبان پرتغالی استخدام کرد و قرار شد هفته‌ای چهار جلسه تمرین کند.

روبرتو پیانتینو، معلم زبان او، به بخش ورزش بی‌بی‌سی گفت: «از میزان تعهدش شگفت‌زده شدم. یادم هست یک بار درس روز جمعه را تمام کرده بودیم و طبق معمول از او پرسیدم جلسه بعدی را چه زمانی برگزار کنیم و گفت، فردا.»

«اما فردا شنبه بود. گفتم: "البته، مشکلی نیست." این یعنی ساعت ۹ صبح در ونکوور؛ جایی که آنچلوتی با همسرش زندگی می‌کند و این اتفاق بارها رخ داد. همین نشان داد که او واقعا تا چه اندازه برای یادگیری زبان جدی است.»

پیروزی امیدوارکننده ۶ بر ۲ مقابل پاناما در دیدارهای برزیل قبل از جام جهانی هم نشانه‌های مثبتی داشت.

علاوه بر ایگور تیاگو، وینیسیوس جونیور، کاسمیرو، لوکاس پاکتا و دنیلو که موفق به گلزنی شدند، رایان، مهاجم بورنموث، هم اولین گل ملی‌اش را زد.

آنچلوتی در مسابقات جام جهانی امسال، به همه ابزارهای ممکن، از جمله زبان پرتغالی نیاز خواهد داشت؛ چرا که چالش بسیار بزرگی پیش روی اوست: جلوگیری از ثبت یک رکورد نامطلوب برای برزیل.

برزیل، دارنده پنج عنوان قهرمانی جهان، آخرین بار در سال ۲۰۰۲ قهرمان جام جهانی شده و هرگز در تاریخ خود شش دوره متوالی را بدون فتح این جام سپری نکرده‌ است.

دلایل زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد سرمربی سابق رئال مادرید و چلسی فرد مناسبی برای این ماموریت است.

والتر کازاگرانده، ملی‌پوش سابق برزیل و کارشناس فوتبال، می‌گوید: «یکی از چیزهایی که برزیل بیش از هر چیز به آن نیاز داشت، مربی‌ای بود که از بازیکنان بزرگ‌تر باشد.»

آنچلوتی دقیقا چنین ویژگی‌ای دارد. پنج قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و فتح جام در هر پنج لیگ بزرگ اروپا، در رختکنی که ستارگانی چون نیمار، وینیسیوس جونیور، رافینیا و دیگران در آن حضور دارند، اعتبار فوق‌العاده‌ای به او می‌دهد.

استاد تطبیق با محیط‌های جدید

با انتخاب آنچلوتی، برزیل یکی از بزرگ‌ترین تابوهای تاریخ فوتبالش را شکست و هدایت تیم ملی را به یک مربی خارجی سپرد.

حتی با وجود رزومه درخشان این مربی ایتالیایی، در ابتدا مقاومت‌هایی وجود داشت.

کافو، قهرمان جام جهانی ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲، گفت: «ما تنها کشوری هستیم که پنج بار قهرمان جام جهانی شده‌ایم. نمی‌گویم یک خارجی هرگز نباید سرمربی تیم ملی شود، اما ترجیح می‌دادم یک مربی برزیلی انتخاب شود.»

در رویدادی برای مربیان برزیلی در ماه نوامبر، تنش پیرامون این موضوع کاملا آشکار شد.

وقتی آنچلوتی برای دریافت تقدیرنامه روی صحنه رفت، ناچار شد به سخنرانی همکاران برزیلی خود گوش دهد که از حضور مربیان خارجی در فوتبال برزیل انتقاد می‌کردند.

امرسان لیائو، قهرمان جام جهانی ۱۹۷۰، گفت: «همیشه گفته‌ام که مربیان خارجی را در کشورم دوست ندارم. ما مربیان خودمان مقصر این هجوم هستیم.»

فضا آن‌قدر ناخوشایند بود که داویده آنچلوتی، پسر و دستیار او، کمی بعد مراسم را ترک کرد.

اما این اتفاق تقریبا تنها نمونه از چنین واکنش‌هایی در اولین سال حضور آنچلوتی بود.

با وجود نتایج نه‌چندان باثبات در یازده مسابقه اول که با شش برد، دو تساوی و سه شکست همراه بود، نتایج پژوهش اخیر موسسه معتبر نظرسنجی «کوئست» نشان داد که بیشتر برزیلی‌ها به او اعتماد دارند.

طبق این نظرسنجی، ۴۱ درصد عملکرد او را تایید می‌کنند، در حالی که ۲۹ درصد مخالف هستند.

در سایه همین حمایت، فدراسیون فوتبال برزیل خیلی سریع قرارداد او را تا سال ۲۰۳۰ تمدید کرد؛ آن هم پیش از آنکه حتی یک مسابقه جام جهانی را با این تیم تجربه کند.

اما این تصمیم بازتاب یکی از مهم‌ترین نقاط قوت آنچلوتی هم بود: توانایی او در همراه کردن افراد.

منابعی به بی‌بی‌سی گفتند که اگرچه او اوایل آوریل، اولین نسخه قراردادش را دریافت کرده بود ولی حدود یک ماه از امضای آن خودداری کرد. چرا که می‌خواست قرارداد سه نفر دیگر از کارکنان فدراسیون که به گفته خودش نقش مهمی در سازگاری او با زندگی در برزیل داشتند هم تا سال ۲۰۳۰ تمدید شود.

لئوناردو، قهرمان جام جهانی ۱۹۹۴ که در میلان و پاری‌سن‌ژرمن هم به‌عنوان بازیکن و هم مدیر با آنچلوتی همکاری کرده، می‌گوید: «او مثل یک آفتاب‌پرست است. هر جا می‌رود خودش را با مردم، تیم و بازیکنان وفق می‌دهد.»

«در این زمینه یک قهرمان جهان است. اگر روزی مالک یک باشگاه شوم، سرمربی من کارلو خواهد بود. هیچ انتخاب دیگری وجود ندارد. او با محیط اطرافش به نوعی همزیستی می‌رسد و این اتفاق در برزیل هم رخ داده است. مردم او را دوست دارند.»

«دو بازیکن از پنج بازیکن برتر جهان را داریم»

با وجود یک دوره چهار ساله پرآشوب که با برکناری رئیس فدراسیون با حکم دادگاه، تغییر چهار سرمربی مختلف و ثبت بدترین عملکرد تاریخ برزیل در مرحله مقدماتی همراه بود، آنچلوتی همچنان معتقد است می‌تواند ششمین قهرمانی جهان را برای این کشور به ارمغان بیاورد.

او بارها در راهروهای ساختمان فدراسیون فوتبال برزیل تکرار کرده است: «ما دو بازیکن از پنج بازیکن برتر جهان را داریم.»

منظور او وینیسیوس جونیور از رئال مادرید و رافینیا از بارسلوناست.

اما دشوارترین بخش کار تازه از اینجا آغاز می‌شود که آیا این دو ستاره می‌توانند همان عملکردی را که در باشگاه‌هایشان دارند، در تیم ملی هم داشته باشند.

در سیستم تهاجمی و جسورانه ۴-۲-۴ آنچلوتی، هنوز چنین اتفاقی به‌طور کامل رخ نداده است.

در پیروزی مقابل پاناما، سومین بار بود که این مربی ایتالیایی توانست وینیسیوس و رافینیا را هم‌زمان در زمین داشته باشد. دو مورد قبلی پیروزی یک بر صفر برابر پاراگوئه در ژوئن ۲۰۲۵ و شکست ۲ بر ۱ مقابل فرانسه در مارس امسال بود. البته در دیدار برابر فرانسه، رافینیا بین دو نیمه تعویض شد.

با مصدومیت رودریگو و استووائو ویلیان، موفقیت این همکاری اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

برخلاف هماهنگی فنی این دو که شاید تازه در حال شکل‌گیری باشد، وضعیت رختکن متفاوت است و آنچلوتی توانسته بازیکنان را با خود همراه کند.

کاسمیرو، هافبک منچستریونایتد، در گفت‌وگویی با ریو فردیناند، مدافع سابق انگلیس، تعریف کرد: «در بازی مقابل پاراگوئه در ژوئن ۲۰۲۵، برای صعود به جام جهانی باید پیروز می‌شدیم. بین دو نیمه همه داشتند حرف می‌زدند، حرف می‌زدند و حرف می‌زدند.

«بعد او گفت: "بچه‌ها، صبر کنید. من می‌روم یک سیگار بکشم، پنج دقیقه دیگر برمی‌گردم و بعد شما می‌توانید صحبت کنید." وقتی برگشت، صحبت کرد و همه با خودشان گفتند، این با بقیه فرق دارد.»

این دقیقا همان چیزی بود که از آنچلوتی انتظار می‌رود؛ آرام، ساده و انسانی.

حتی در کلاس‌های زبان پرتغالی‌اش هم می‌شد همین ویژگی را دید.

پیانتینو که علاوه بر آنچلوتی با بازیکنان و مربیان مختلف برزیلی و خارجی هم کار می‌کند، می‌گوید: «برای یکی از جلسات، درسی درباره افعال امری آماده کرده بودم. تمام مطالب آماده بود و یک ارائه کامل داشتم که توضیح می‌داد فعل امری در زبان پرتغالی چگونه کار می‌کند.»

«اما به محض اینکه شروع کردم، او حرفم را قطع کرد و گفت: "نه، نه، نه. من این‌طوری با بقیه ارتباط برقرار نمی‌کنم. از افعال امری استفاده نمی‌کنم. این سبک من نیست که به این شکل دستور بدهم."»

آنچلوتی در سال ۱۹۹۴، زمانی که برزیل در آمریکا قهرمان جام جهانی شد، به‌عنوان دستیار مربی روی نیمکت ایتالیا حضور داشت.

اکنون، ۳۲ سال بعد، او همراه با برزیل به جام جهانی بازگشته است؛ با این امید که سلسائو را به شیوه خودش دوباره به قله فوتبال جهان برساند.