شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
«بکرومز»؛ راهروهای زرد بیپایان و هراسآور؛ از ۳۰ میلیارد بازدید در تیکتاک تا پرده هالیوود
- نویسنده, الکس تیلور
- شغل, خبرنگار فرهنگی
- منتشر شده در
- زمان مطالعه: ۷ دقیقه
پوستر فیلمی که تنها تصویری از کاغذدیواری یکدست زرد را نشان میدهد، معمولا ممکن است توجه کسی را جلب نکند.
اما این یکی نه. این تصویر برای میلیونها نفر فورا قابل شناسایی است و حس هراس برمیانگیزد.
این تازهترین فیلم ترسناک هالیوود است: بکرومز(اتاقهای پشتی) و سازندگانش مخاطبان خود را بهخوبی میشناسند: کسانی که بیش از ستارههای مشهور، هیولاها و صحنههای خونآلود، به وحشتهای پنهان و نجواگونه گرایش دارند.
«بکرومز» در اصل به فضاهای رهاشده و آزاردهندهای اشاره دارد که انگار پایانی برایشان قابل تصور نیست. این فضا میتواند یک ساختمان اداری خالی، راهرو یا دالانی طولانی باشد، فضاهایی مبهم و ناآرام.
این مفهوم در سال ۲۰۱۹ شکل گرفت. زمانی که از کاربران ناشناس در سایت ۴چن خواسته شد «تصاویر ناآرامکنندهای منتشر کنند که صرفا یک حس نامعمول و ناخوشایند را منتقل میکنند.»
یکی از کاربران تصویری از یک فضای اداری متروک منتشر کرد که کاغذدیواری زرد خردلی و نورپردازی فلورسنت داشت.
در متن آن نوشته شده بود: «اگر دقت نکنید و ناگهان از دل واقعیت خارج شوید [اصطلاحی در بازیها برای گلیچ شدن یا ناپدید شدن]، سر از بکرومز درمیآورید؛ جایی که چیزی جز بوی کهنه و نمناک فرش، جنون زرد یکدست، صدای پسزمینه بیپایان چراغهای فلورسنت با وزوزی مداوم، و حدود یک میلیارد و ۵۵۴ میلیون کیلومتر مربع اتاقهای خالی و پراکنده برای گرفتار شدن در آنها وجود ندارد.»
«خدا به فریادت برسد اگر بشنوی چیزی نزدیکت پرسه میزند، چون مطمئن باش آن چیز هم صدایت را شنیده است.»
این ایده سپس به مجموعهای کوتاه و بسیار محبوب در یوتیوب تبدیل شد که کین پارسونز، که آن زمان ۱۶ سال داشت، آن را ساخت. پارسونز برای ساخت فضاهایی فراتر از توان مالی خود از یک نرمافزار تصویربرداری کامپیوتری به نام «بلندر» استفاده کرد. امروز این مجموعه بیش از ۲۰۰ میلیون بار دیده شده است.
این اثر چنان جذاب بود که ای۲۴، استودیوی قدرتمند هالیوود، سازنده فیلم ترسناک نامزد اسکار به نام ماده، از کین پارسونز که اکنون ۲۰ ساله است دعوت کرد تا اقتباس سینمایی آن را کارگردانی کند. فیلمی که اخیرا اکران شد.
کین پارسونز که اکنون جوانترین کارگردان تاریخ این استودیو است، تنها یک توصیه جدی برای زنده ماندن در چنین فضایی دارد: «پیش از هر چیز با آن کنار بیایید، عادت ندارم امید واهی بدهم.»
ماموریت او در سال ۲۰۲۳ روشن بود: این جهنم انزواآور را به پرده سینما منتقل کند، آن هم به شکلی که حالوهوای مجموعه یوتیوبیاش را حفظ کند.
او میگوید چیزی که بیش از همه در این پروژه برایش هیجانانگیز بوده، این بوده که بتواند با استفاده از بودجهای در سطح هالیوود، عمیقتر به موضوع بپردازد و به آن «حسی ملموس و واقعی» بدهد تا فیلم «از مجموعه یوتیوبی متمایز شود».
او میگوید گروه سازنده فیلم برای دستیابی به این هدف، یک دکور عظیم به مساحت حدود ۲۸۰۰ متر مربع بر اساس طراحیهای او در نرمافزار «بلندر» ساختهاند. این دکور شباهتهایی به نخستین ویدیوی یوتیوب پارسونز به نام «ویدئوی پیداشده»(فاند فوتیج) دارد؛ ویدیویی با ۸۰ میلیون بازدید که در آن تصاویری لرزان شبیه فیلمبرداری با دوربینهای خانگی دهه ۱۹۹۰ از یک ساختمان اداری زرد و وهمآلود دیده میشد.
پارسونز میگوید: «فکر میکنم این باعث میشود ارتباط عمیقتری با شخصیتها برقرار کنیم.»
اقتباس ای۲۴ که فیلمنامه آن را ویل سودیک نوشته، از مفهوم بکرومز برای بررسی سلامت روان استفاده میکند.
چیویتل اجیوفور، نامزد جایزه اسکار، در نقش کلارک ظاهر میشود. فروشنده ناراضی یک فروشگاه مبلمان که پس از فروپاشی ازدواجش دچار بحران شده است.
با افزایش تنش میان او و مری، رواندرمانگرش با بازی رناته رینسوه، کلارک مسیری به سوی بکرومز در فروشگاه پیدا میکند. فضایی که به تدریج از آسیبهای حلنشده این دو نفر تغذیه میکند.
جذابیت «بکرومز» برای پرده سینما بازتاب رشد نوعی ترس خاص در اینترنت است: ترس از فضاهایی مبهم و ناآرام.
مردیت باناسیاک، متخصص علوم اعصاب و معماری که درباره ارتباط ساختمانها و رفاه روانی انسان پژوهش میکند، میگوید راهروها و درگاهها اغلب چنین ترسی را برمیانگیزند.
این موضوع پدیدهای را ایجاد میکند که به «اثر درگاه» معروف است و مغز ما را دچار سردرگمی میکند. او توضیح میدهد: «وقتی فضاها در هم ادغام میشوند، نحوه به خاطر سپردن ما هم دچار آشفتگی میشود.»
«بکرومز» این ایده را به اوج میرساند، تصویری ملموس از خاطراتی که «در هم محو میشوند»
همانطور که کلارک در فیلم به مری میگوید: «هرچه [بکرومز] بیشتر چیزی را بهخاطر بسپارد، کمتر میتواند آن را به یاد بیاورد.»
مردیت باناسیاک میگوید پژوهشهای او و دیگر مطالعات دانشگاهی نشان میدهد بازماندگان آسیبهای روانی اغلب این فضاها را چالشبرانگیز میدانند.
بکرومز یک انجمن در وبسایت ردیت دارد که بیش از ۳۵۰ هزار عضو دارد. مدیران این انجمن میگویند این مفهوم جنبهای عمیق و وجودی دارد و ترس آن کمتر از هیولاها است و بیشتر از «نامشخص بودن اینکه چه چیزهای دیگری ممکن است از پیش در همان فضا کنار شما باشند».
تیکتاک نیز مملو از ویدیوهای مرتبط با بکرومز است که در مجموع بیش از ۳۰ میلیارد بازدید داشتهاند. نشانهای از محبوبیت این فضای الهامگرفته از دهه ۱۹۹۰ در میان نسل زد.
این مفهوم با دنیای بازیهای ویدیویی نیز همپوشانی دارد. یک بازی رایگان بقا با موضوع بکرومز در استیم در دسترس است و تجربههای مشابهی نیز در روبلاکس ارائه میشود.
گونسلی یالچینکایا، پژوهشگر اینترنت، میگوید نوستالژی اندوهبار نسبت به خاطرات و فضاهای پیش از اینترنت، همراه با انزوای ناشی از همهگیری کووید، شاید توضیح دهد که چرا جوانان به ایدههایی مانند بکرومز جذب میشوند.
یالچینکایا میگوید این مفهوم نارضایتی از تجربه جوان بودن در دنیای امروز را بازتاب میدهد؛ «دنیایی که در آن واقعیت مدام از پشت صفحهها دیده میشود و از همین حالا هم این حس وجود دارد که واقعیت انگار از کار افتاده و دیگر هیچچیز واقعا واقعی به نظر نمیرسد.»
به نوشته نشریه تجاری «فست کمپانی»، «بکرومز» یکی از چند اثر اخیر با محوریت فضاهای مبهم است که «تحت تاثیر سالهای شکلگیری پرتنش نسل زد شکل گرفتهاند».
از جمله این آثار میتوان به فیلم ترسناک «آیرون لانگ» ساخته یوتیوبر مارکیپلایر اشاره کرد که بر اساس یک بازی ویدیویی اقتباس شده و در یک زیردریایی جریان دارد. این فیلم که بهصورت مستقل عرضه شده، بیش از ۵۰ میلیون دلار فروش داشته است.
تریلر آنلاین «بکرومز» خیلی زود به یکی از پربازدیدترین ویدیوهای شرکت A24 تبدیل شد و ۳۱ میلیون بار دیده شد. این پرسش مطرح شد که آیا این استقبال آنلاین به فروش بلیت در دنیای واقعی هم تبدیل خواهد شد یا نه.
متیو فرانک، نویسنده خبرنامه کراود پلیزر در نشریه د انکلر، میگوید مسیر انتقال از یوتیوب به پرده سینما «احساس یک تغییر بنیادین را ایجاد میکند.»
مدیران اجرایی هالیوود برای جذب مخاطب و همچنین برای یافتن فیلمسازانی مانند پارسونز، به فرهنگ برآمده از اینترنت روی آوردهاند.
متیو فرانک میگوید کریس وایت، تهیهکننده اجرایی بکرومز، پس از آن با آثار کین پارسونز آشنا شد که پسر نوجوانش اصرار کرد آنها را تماشا کند.
فیلمساز دیگری که از دل اینترنت برخاسته، کری بارکر ۲۶ ساله است که او نیز این ماه فیلم ترسناک خود با عنوان وسواس را پس از موفقیتی مشابه در سینماها اکران کرد.
برای استودیوها نیز این موضوع سودمند است، چون این چهرهها از همان ابتدا «مخاطبان آماده» دارند. آن هم در دورانی که سینما با رقابت شدید سرویسهای پخش آنلاین روبهرو است.
درباره خود کین پارسونز، رسانهها بارها بر جوان بودن او برای کارگردانی یک فیلم هالیوودی تاکید کردهاند. موضوعی که او را خسته کرده است.
او نگران بود که کمتجربگی نسبیاش بر نگاه دیگران تاثیر بگذارد، اما به گفته خودش این مسئله «هرگز در صحنه فیلمبرداری مطرح نشد.»
او میگوید: «فقط خودمان بودیم، در نوعی خلأ، و درباره این پروژه حرف میزدیم… دوست دارم فکر کنم کمبود تجربه را با نوعی وسواس کامل جبران کردم.»
کین پارسونز و شاید هالیوود، چیزهای زیادی برای کاوش در بکرومز پیدا کردهاند. آیا میتوانند از آن فرار کنند؟ به هیچ وجه.
