لبخندها و شگفتی‌ها؛ واکنش آمریکایی‌ها به سفر چارلز سوم، پادشاه بریتانیا چه بود؟

ایالات متحده ۲۵۰ سال پیش استقلال خود را از تاج‌وتخت بریتانیا اعلام کرد، اما از همان لحظه‌ای که چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، و ملکه کامیلا قدم بر چمن بخش جنوبی کاخ سفید گذاشتند، شبکه‌های تلویزیونی آمریکا برنامه‌های معمول خود شامل کشمکش‌های سیاسی و اخبار فوری را کنار گذاشتند و به موضوعی نادر پرداختند: نمایش تمام‌عیار تشریفات سلطنتی.

در کشوری که به نظر می‌رسد تقریبا بر سر هیچ موضوعی توافق وجود ندارد، خاندان سلطنتی بریتانیا به موفقیتی نزدیک به یک اجماع کامل دست یافتند؛ استقبالی گرم از هر دو سوی طیف سیاسی که در آن یافتن نقطه بی‌طرف امری نادر است.

این سفر در زمانی حساس برای روابط آمریکا و بریتانیا انجام شد؛ چرا که کاخ سفید و دفتر نخست‌وزیری بریتانیا بر سر جنگ در ایران اختلاف نظر دارند و این موضوع رابطه‌ای را تحت فشار قرار داده که هر دو دولت اصرار دارند همچنان استوار باقی مانده است.

بازخوردها پس از حضور پادشاه در کاخ سفید، کنگره و نیویورک، در سراسر طیف سیاسی آمریکا مثبت بود.

نشریه محافظه‌کار «واشنگتن اگزمینر» نوشت که بریتانیا به چیزی فراتر از دیپلماسی متعارف نیاز داشت، و پادشاه چارلز این نیاز را برآورده کرد.

در این مقاله آمده است: «دولت اعلی‌حضرت، تحت رهبری کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر حزب کارگر، که با رسوایی‌هایی دست‌به‌گریبان است، به نهاد سلطنت نیاز داشت تا کاری را انجام دهد که تنها پادشاه می‌تواند انجام دهد.»

سخنان پادشاه بریتانیا در کنگره و همچنین در ضیافت باشکوه کاخ سفید در روز سه‌شنبه - که ترکیبی از طنز، مرور تاریخ و دعوت به اتحاد بود - به شکل گسترده‌ای مورد تحسین قرار گرفت.

برخی این سخنرانی را نوعی انتقاد ظریف از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تعبیر کردند.

یکی از نویسندگان یادداشت‌های تحلیلی در روزنامه «آریزونا ریپابلیک» نوشت: «گاهی لازم است از بیرون به ماجرا نگاه کنیم تا واقعا ببینیم چه اتفاقی در حال رخ دادن است. بسیار جالب است که یک پادشاه به ما یادآوری کند دموکراسی اساسا به چه معناست.»

دونالد ترامپ - که شیفته فرهنگ بریتانیا و طرفدار پرشور خاندان سلطنتی است - ماه‌ها پیش از این سفر بارها به خبرنگاران گفته بود که برای دیدار پادشاه هیجان‌زده است.

این هیجان در طول سفر چارلز به واشنگتن کاملا مشهود بود؛ سفری که در آن جهان تصویر گرم‌تری از رئیس‌جمهوری دید که معمولا از بیان صریح احساساتش ابایی ندارد.

دونالد ترامپ برخلاف معمول، عمدتا به متن‌های از پیش تعیین‌شده پایبند ماند، هیچ اشاره‌ای به اختلافات سیاسی با دفتر نخست‌وزیری بریتانیا نکرد و روابط دیرینه میان آمریکا و بریتانیا را ستود.

او گفت: «پیش از آن‌که ما استقلال خود را اعلام کنیم، آمریکایی‌ها در درون خود ویژگی‌های نادری از شجاعت اخلاقی داشتند. و این ویژگی از پادشاهی کوچک اما قدرتمندی در آن سوی دریا آمده بود.»

در کنگره، جایی که چارلز به عنوان دومین پادشاه تاریخ بریتانیا در نشست مشترک مجلس نمایندگان و سنای آمریکا سخنرانی کرد، با تشویق ایستاده روبه‌رو شد، هرچند برخی از حاضران در سخنان او نکات کنایه‌آمیزی نیز برداشت کردند.

مایکل بامگارتنر، نماینده جمهوری‌خواه از ایالت واشنگتن، به بی‌بی‌سی گفت: «برخلاف کی‌یر استارمر که به‌عنوان فردی چپ‌گرا دیده می‌شود، ما در پادشاه چارلز فردی را دیدیم که به بریتانیا افتخار می‌کند. به نظر من این خیلی خوب بود.»

این استقبال گرم در کنگره از چشم دونالد ترامپ دور نماند.

او چند ساعت بعد در ضیافت شام گفت: «او دموکرات‌ها را وادار کرد بایستند. من هرگز نتوانستم چنین کاری کنم. باورم نمی‌شد. آن‌ها او را بیشتر از هر جمهوری‌خواه یا دموکراتی دوست داشتند.»

الیزابت هولمز، نویسنده و کارشناس خاندان سلطنتی، به بی‌بی‌سی گفت که بسیاری از مردم آمریکا به طور کلی به این خاندان علاقه دارند، هرچند این علاقه در طول سال‌ها دچار فراز و فرود شده است.

او گفت: «فکر می‌کنم این شیفتگی، ریشه در ترکیبی از متفاوت بودن و فاصله جغرافیایی دارد. چیزی است که در اینجا نمونه‌ای از آن نداریم.»

پادشاه و ملکه بریتانیا روز چهارشنبه به نیویورک سفر کردند؛ جایی که چند توقف داشتند و از جمله از بنای یادبود قربانیان ۱۱ سپتامبر بازدید کردند. جیکوب ناتن، که مدیر یک رستوران و فروشگاه با تم بریتانیایی در نیویورک است، می‌گوید هم‌زمان با این سفر، کسب‌وکارش «بسیار شلوغ‌تر» شده است.

او که در لندن و استرالیا بزرگ شده، گفت: «قطعا افراد زیادی در مورد این موضوع صحبت می‌کنند. آمریکایی‌ها درباره‌اش حرف می‌زنند و می‌خواهند نظر ما را بدانند.»

اما همه آمریکایی‌ها چنین اشتیاقی ندارند.

در حالی که آمارهای جدیدی در دسترس نیست، نظرسنجی موسسه یوگاو در سال ۲۰۲۴ نشان داد تنها ۴۲ درصد از آمریکایی‌ها دیدگاه مثبتی نسبت به پادشاه چارلز دارند.

در مقایسه، مادر او، ملکه الیزابت، محبوبیتی ۶۷ درصدی داشت. بیش از سه‌چهارم افراد شرکت‌کننده در نظرسنجی (۷۶ درصد) دیدگاه مثبتی نسبت به پرنسس دایانا، همسر سابق چارلز، داشتند که در سال ۱۹۹۷ درگذشت.

به گفته خانم هولمز، از نگاه برخی آمریکایی‌ها، روایت زندگی چارلز در مقایسه با مادرش که در سنین جوانی به سلطنت رسید، «به مراتب جذابیت کمتری دارد».

او افزود احساسات آمریکایی‌ها نسبت به پادشاه بریتانیا به دلیل رابطه پیچیده او با پسرش، شاهزاده هری، پیچیده‌تر نیز شده است.

داده‌های گوگل ترندز نشان می‌دهد که جست‌وجوهای مرتبط با پادشاه بریتانیا در آمریکا در طول این سفر ۲۰ تا ۲۵ برابر افزایش یافته و در زمان سخنرانی او در کنگره به ۵۰ برابر رسیده است.

دیگرانی که این سفر سلطنتی را از نزدیک دنبال نکرده‌اند، هم هیجان‌زده هستند. هری جیمز، ۲۱ ساله که در یک رستوران در نیویورک کار می‌کند، گفت: «فکر می‌کنم جالب است که او اینجاست. جالب است که بتوانیم این سنت‌ها را ادامه دهیم.»

الیزابت هولمز معتقد است این سفر از همین حالا باعث بهبود نگاه آمریکایی‌ها نسبت به پادشاه بریتانیا شده است. او گفت: «ترامپ چهره‌ای بسیار جنجالی است و فکر می‌کنم مردم خیلی مشتاق بودند تعامل آن‌ها را ببینند.»

او گفت به ویژه اظهارات پادشاه بریتانیا در ضیافت شام «واقعا مورد توجه گسترده قرار گرفته است. فکر می‌کنم مردم از دیدن شوخ‌طبعی بریتانیایی خوشحال شده‌اند.»

روز سه‌شنبه برخی از کسانی که برای تماشای عبور کاروان خودروهای پادشاه در نزدیکی کاخ سفید گرد آمده بودند، گفتند که نسبت به این اتفاق حس امیدواری دارند.

مریبث ماسی از ایالت مین، که روز دوشنبه کاروان پادشاه را تماشا می‌کرد، گفت: «اختلاف نظر برای انسان‌ها طبیعی است. امیدوارم بتوانند نقاط مشترکی پیدا کنند و رو به جلو حرکت کنند.»

جیکوب ناتن هم امیدوار است این سفر موثر واقع شود. بخشی از این امیدواری به خاطر کسب‌وکار خودش است. او می‌گوید فروشگاهش تقریبا تمام کالاهای خود را از بریتانیا وارد می‌کند و فشار تعرفه‌های دونالد ترامپ را کاملا حس کرده است.

او گفت: «مطمئنم که تاثیر خواهد داشت. اما انتظار ندارم با یک حرکت جادویی همه چیز حل شود.»