شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
«یک سال است که در خیمه زندگی میکنیم»
یک سال پس از زلزله ویرانگر در ولایت شرقی کنر، صدها خانواده همچنان آواره و زیر خیمهها زندگی میکنند و نگرانی اصلی آنها زمستان پیشرو است.
دفتر هماهنگی کمکهای بشردوستانه ملل متحد (اوچا) در افغانستان میگوید هنوز هم خانوادهها همراه با کودکان شان زیر خیمهها و در شرایط بسیار دشوار زندگی میکنند.
سال گذشته در هشتم سنبله ۱۴۰۴ زلزلهای به بزرگی ۶ شبهنگام ولایت کنر در شرق کشور را لرزاند که بنا به آخرین آمار بیش از دو هزار کشته و چند هزار زخمی برجا گذاشت.
رئیس اوچا میگوید امسال به دلیل پدیده جهانی آبوهوای «النینو»، میزان بارندگی بالاتر از حد معمول خواهد بود، از اینرو او هشدار داده که عدم رسیدگی به وضعیت هفت هزار خانواده بازمانده از زلزله با دشواریهای جدی تر روبرو خواهند شد.
یک زن میگوید یک سال پس از زلزله ویرانگر هنوز در فضای باز زیر خیمه زندگی میکند.
او میگوید مشکلات پیامدیهای آوارگی و نداشتن سر پناه بخشی از روزمرگیهای زندگی آنها شده و کودکانش با نگرانی شب و روز را سپری می کند:
«یک سال شد که در این خیمهها زندگی میکنیم. گرمی است، باد و طوفان است ژاله میشود. سیلاب میآید و گلولای سرازیر میشود، کودکان میترسند و فریاد میزنند که کجا برویم.»
او درخواست کرد که مشکل سرپناه آنها هرچه زودتر حل شود:
«در این خیمهها بیوه زنان، یتیمها زندگی میکنند، و مردان همه بیکارند. ما نیازمند هر نوع کمک هستیم، از قبیل مواد غذایی، وسایل خانه و مواشی تا بتوانیم به زندگی ادامه بدهیم.»
امی مارتین، رئیس اوچا یک سال پس از زلزله ویرانگر از مناطق آسیب دیده بازدید کرده است.
او پس از دیدار با خانواده های آواره میگوید سرپناه تقاضای نخست هر خانواده است:
«پس از گذشت یک سال، بار دیگر به منطقه مزار دره آمدهام، جایی که در روزهای نخست پس از حادثه، به هزاران خانواده کمکهای فوری ارائه شد. پشت سر من هنوز خانوادههایی دیده میشوند که در خیمهها زندگی میکنند. در گفتوگویی که با ساکنان محلی داشتم، همه یک خواست مشترک دارند: ایجاد سرپناههای دایمی و فراهم شدن زمینه بازسازی معیشتشان تا بتوانند زندگی عادی خود را از سر بگیرند.»
نگرانی اصلی خانوادههای آواره زمستان پیشرو است. خانوادههای خیمه نشین بیم دارند که زمستان سرد و احتمال سیلاب های ویرانگر زندگی آنها را با خطر حتمی روبرو خواهد کرد.
خانم مارتین نیز هشدار میدهد که پیشبینی شده که به دلیل پدیده جهانی آبوهوایی «النینو»، میزان بارندگی بالاتر از حد معمول باشد، از این رو به گفته او، آسیب پذیری این خانواده ها می تواند چند برابر افزایش یابد.
او گفت:
«فصل بارندگی بهزودی آغاز خواهد شد و پیشبینی میشود امسال، به دلیل پدیده «النینو»، میزان بارندگی بالاتر از حد معمول باشد. زمستان نیز چند ماه دیگر فرا میرسد. هرچند روند انتقال چند صد خانواده از خیمه ها به سرپناههای دایمی در حال انجام است، اما این اقدامات کافی نیست و برای کمک به تمامی خانوادههای که هنوز نتوانستهاند به مناطق اصلی خود بازگردند، به حمایت بسیار بیشتری نیاز است.»
آمار دفتر هماهنگی کمکهای بشردوستانه ملل متحد در افغانستان نشان میدهد که حدود هفت هزار خانواده در ۱۳۴ روستا در ولایت کنر از زلزله سال گذشته متاثر شدهاند.
اوچا میگوید اکثریت این خانوادهها هنوز هم به کمکهای اساسی بیشتری نیاز دارند.
