تاکتیک‌های تازه حملات بی‌وقفه موشکی روسیه؛ باشندگان کی‌یف دیگر جایی برای پنهان شدن ندارند

باشندگان کی‌یف که می‌گویند به حملات موشکی و پهپادی روسیه عادت کرده بودند، به بخش جهانی بی‌بی‌سی گفتند که افزایش دوباره شدت این حملات باعث شده است در شیوه زندگی خود تجدید نظر کنند.

در بخش بزرگی از دوره تهاجم تمام‌عیار روسیه به اوکراین، داریا استولیارووا در کی‌یف از گلوله‌باران‌ها هراسی نداشت.

این زن ۲۷ ساله حتی در شب‌هایی که حملات شدید بود، می‌توانست با وجود صدای انفجارها در آپارتمانش در کی‌یف بخوابد. او مانند بسیاری از اوکراینی‌ها به «قاعده دو دیوار» تکیه می‌کرد؛ روشی که در آن فرد با قرار دادن دو دیوار میان خود و فضای بیرون، در پی حفظ امنیتش است.

اما امسال این وضعیت تغییر کرده است.

در ماه‌های اخیر، روسیه شدت و بسامد حملات خود به پایتخت اوکراین را افزایش داده است.

بر اساس آمار مقام‌های محلی، تنها در ۱۰ روز نخست جولای، ده‌ها موشک بالستیک در سه حمله بزرگ شلیک شد که نزدیک به ۶۰ غیرنظامی را کشت.

این حملات در تمام ماه آگست نیز ادامه یافت و مقام‌های محلی گفته‌اند که در اول سپتمبر، یک حمله گسترده دیگر به کی‌یف و مناطق اطراف آن دست‌کم ۱۲ کشته بر جا گذاشته است.

داریا می‌گوید در جریان یکی از حملات در ماه می بود که دریافت دیگر در خانه‌اش احساس امنیت نمی‌کند.

او و دوست‌پسرش در دهلیز آپارتمان‌شان در طبقه نهم نشسته بودند و یک مسابقه بوکس را تماشا می‌کردند. در همان حال، انفجارها در اطراف آن‌ها رخ می‌داد و موج‌های ناشی از انفجار باعث می‌شد پنجره‌ها پی‌هم باز و بسته شوند.

داریا می‌گوید: «وقتی مسابقه تمام شد، دیگر چیزی نبود که حواسم را پرت کند. همان زمان بود که فهمیدم واقعاً ترسیده‌ام.»

در آغاز، او فکر می‌کرد هنگام حملات از پناهگاه بمبی که در نزدیکی خانه‌اش قرار دارد استفاده خواهد کرد.

اما در حمله‌ای در ماه جون، زمانی که یک مادر جوان هنگام دویدن به سوی پناهگاه در کی‌یف کشته شد، داریا تصمیم گرفت که باید به‌طور کامل شهر را ترک کند.

او به خانه روستایی خانواده‌اش در رومانکیف، در حدود ۳۰ کیلومتری کی‌یف، بازگشت و اکنون هر روز برای رفت‌وآمد میان محل سکونتش و کی‌یف، جایی که در بخش دفاعی کار می‌کند، حدود دو ساعت در راه است.

تجربه داریا منحصر به او نیست.

پیش از این، شبکه دفاع هوایی و دستگاه اطلاعاتی اوکراین تا حدی امکان پیش‌بینی را برای باشندگان فراهم می‌کرد. حملات گسترده اغلب از پیش شناسایی می‌شد و مردم می‌توانستند شب را در پناهگاه‌ها بگذرانند، شهر را ترک کنند یا تدابیر احتیاطی دیگری روی دست بگیرند.

اما از تابستان به این سو، روسیه تاکتیک‌های خود را تغییر داده است.

این کشور اکنون کمتر از طیاره‌ها استفاده می‌کند که می‌توان حرکت‌شان را از پیش شناسایی کرد. در عوض، بیشتر از موشک‌های بالستیک شلیک می‌کند که با سرعت بسیار زیاد حرکت می‌کنند و فرصت اندکی برای هشدار می‌دهند.

گاهی هشدار حمله هوایی تنها چند لحظه پیش از اصابت موشک‌ها صادر می‌شود، یا حتی هم‌زمان با نخستین انفجارها به صدا درمی‌آید.

داریا هنوز هم آپارتمانش را در کی‌یف کرایه کرده است. او می‌تواند نزدیک‌ترین پناهگاه را از پنجره آپارتمان خود ببیند، اما با این حال رسیدن به آن حدود ۱۰ دقیقه زمان می‌برد.

او می‌گوید در جریان یک حمله با موشک بالستیک، ممکن است تنها چهار دقیقه یا حتی کمتر از آن فرصت هشدار داشته باشد.

داریا پس از آن تصمیم به ترک کی‌یف گرفت که تابستان امسال برای رخصتی به خارج از کشور سفر کرد و دید مردم چگونه زندگی «عادی» خود را سپری می‌کنند.

او می‌گوید از آن زمان تاکنون تنها یک شب را در کی‌یف گذرانده است.

با این حال، برای بسیاری از مردم، ترک شهر گزینه‌ای در دسترس نیست.

اولگا ولاسووا، ۶۲ ساله، همراه با مادر ۹۸ ساله‌اش، نادیا تسیبینا، در طبقه هفتم یک مجتمع مسکونی بلندمرتبه زندگی می‌کند.

با وجود سن بالا، نادیا همچنان با دقت رویدادهای جهان را دنبال می‌کند.

او از روی تختش اخبار اوکراین و جهان را پیگیری می‌کند و درباره همه‌چیز، از سیاست‌های دونالد ترامپ گرفته تا اعتراض‌های ضد فساد در کی‌یف و پرونده‌های جفری اپستین، گفت‌وگو می‌کند.

او همچنین آموخته است که اغلب تنها با گوش دادن به صداها می‌تواند تشخیص دهد که آیا یک موشک یا پهپاد روسی رهگیری شده یا به هدف خود اصابت کرده است.

نادیا می‌گوید تابستان امسال صدای رهگیری‌های کمتری شنیده است.

او می‌گوید: «وقتی چیزی برای سرنگون کردن آن‌ها وجود نداشته باشد، واقعاً ناراحت‌کننده است.

من می‌شنوم که نیروها با هرچه در اختیار دارند شلیک می‌کنند؛ از تفنگ گرفته تا تیربار.»

از آن‌جا که نادیا زمین‌گیر است و از بسترش نمی‌تواند برخیزد، او و دخترش اولگا قادر نیستند، هرچقدر هم که حمله شدید باشد، به پناهگاه بروند.

در عوض، به محض این‌که آژیر حمله هوایی به صدا درمی‌آید، اولگا روی مادرش کمپل می‌اندازد، یک توشک را در چارچوب پنجره قرار می‌دهد و سپس خود در داخل الماری پنهان می‌شود؛ جایی که دو دیوار میان او و فضای بیرون قرار دارد.

نادیا نیز برای محافظت از صورتش در برابر خرده‌شیشه‌های احتمالی، بالشتی را روی سرش می‌گذارد.

اولگا می‌گوید وقتی داخل الماری می‌رود، اغلب تمام شب را بیدار می‌ماند و اخبار را دنبال می‌کند.

نادیا می‌گوید:

«آن‌ها می‌آیند و ما را بمباران می‌کنند.

هنوز فرصت نکرده‌اید به خواب بروید که هشدار دیگری به صدا درمی‌آید. دوباره می‌آیند، دوباره برخی از آن‌ها سرنگون می‌شوند و این وضعیت تمام شب ادامه پیدا می‌کند.

مردم نمی‌خوابند و بعد مانند زامبی‌ها این‌سو و آن‌سو می‌روند.»

موج پی‌هم حملات روسیه به کی‌یف باعث شده است که زندگی در این شهر شب و روز با صدای آژیرهای حملات هوایی مختل شود.

در همین هفته، هم‌زمان با بازگشت دانش‌آموزان به مکتب‌ها پس از رخصتی‌های تابستانی، حدود ۱۰۰ هشدار حمله هوایی در شهر به صدا درآمده و پس از آن نیز انفجارها و آتش‌سوزی‌ها رخ داده است.

به گفته ویتالی کلیچکو، شهردار کی‌یف، در حملات ۳۱ آگست دو کودک زخمی شدند.

در نتیجه، بسیاری از کودکان این هفته در خانه مانده‌اند و شماری دیگر ساعت‌ها را در زیرزمین مکتب‌ها و کودکستان‌ها سپری کرده‌اند.

به صدا درآمدن آژیرها بر فعالیت کسب‌وکارها نیز تأثیر می‌گذارد. مراکز خرید تعطیل می‌شوند و ایستگاه‌های روباز مترو فعالیت خود را متوقف می‌کنند؛ وضعیتی که گاهی برای ساعت‌ها ارتباطات ترانسپورتی میان ساحل چپ و ساحل راست کی‌یف در دو سوی دریای دنیپرو را قطع می‌کند.

برای اولگا، این وضعیت به معنای دیدار کمتر با نواسه هشت‌ساله‌اش است که در سوی دیگر شهر زندگی می‌کند.

او می‌داند که اگر نواسه‌اش برای دیدار به خانه آن‌ها بیاید، ممکن است در بازگشت به خانه با مشکل روبه‌رو شود. وقتی خدمات مترو متوقف می‌شود، تنها گزینه اولگا استفاده از تکسی‌های گران‌قیمت است.

او می‌گوید عبور از رودخانه گاهی تا یک هزار هریونیا (حدود ۱۶ اعشاریه ۶ پوند) هزینه دارد؛ رقمی که تقریباً معادل یک‌هشتم حداقل دستمزد ماهانه در اوکراین است.

این شرایط باعث شده است که اولگا از آنچه تعلل برخی از شرکای خارجی اوکراین در تأمین موشک‌های بیشتر برای دفاع هوایی می‌داند، ناراضی و ناامید شود.

ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، بارها از متحدان کشورش خواسته است سامانه‌های دفاع هوایی و موشک‌های رهگیر بیشتری در اختیار اوکراین قرار دهند.

اولگا می‌گوید: «آن‌ها [متحدان اوکراین] منتظر می‌مانند و با خود فکر می‌کنند: «اگر روزی خود ما هدف حمله قرار گرفتیم چه؟»

این مثل آن است که از دادن دوا به یک بیمار سرطانی خودداری کنید چون می‌گویید: «اگر روزی خودم بیمار شدم چه؟»

خوب، شاید هرگز بیمار نشوید. پیش از آن‌که تاریخ مصرفش بگذرد، آن را ببخشید.»

در بخش دیگری از شهر، ناتالیا بوشکوفسکا، مادر دو فرزند، هر شب سه طرح متفاوت را در ذهنش مرور و تمرین می‌کند.

طرح «الف» این است که بستر خواب را در دهلیز و پشت دو دیوار داخلی پهن کند؛ طرح «ب» انتقال خانواده به راهروی مشترک ساختمان است؛ و طرح «ج» رفتن به زیرزمین.

او می‌گوید حتی در زیرزمین نیز کاملاً احساس امنیت نمی‌کند.

ناتالیا، ۳۷ ساله، می‌گوید: «یک کوله‌پشتی حاوی وسایل ضروری آماده نگه می‌دارم.

در آن یک تورنیکت برای بند آوردن خون‌ریزی شدید وجود دارد. همچنین یک سوت همراهم دارم. اگر بدترین اتفاق رخ دهد، نیروهای نجات می‌توانند ما را در زیر آوار پیدا کنند.»

دختر ۹ ساله او نیز یک کیف اضطراری مخصوص خود دارد که در آن اسباب‌بازی، بالم لب و یک تورنیکت نگهداری می‌کند.

او نیز مانند برادر ۱۲ ساله‌اش، طریقه استفاده از تورنیکت را در دوره‌های کمک‌های اولیه آموخته است.

ناتالیا می‌گوید حملات پی‌هم و مداوم بسیار فرساینده است.

او می‌گوید در حالی که پسرش اغلب در جریان حملات خواب می‌ماند، خودش و دخترش تقریباً هر بار از خواب بیدار می‌شوند.

ناتالیا می‌گوید: «به خاطر این حملات خواب کافی ندارم.

حالا که جنگ وارد پنجمین سال خود شده است، برایم هر روز دشوارتر می‌شود که پس از چنین شب‌هایی دوباره به حالت عادی برگردم.»

او می‌گوید افزایش شدت حملات، فشار روانی سنگینی بر باشندگان شهر وارد کرده است.

«مردم خسته شده‌اند. آن‌ها فرصت کافی برای بازیابی و استراحت ندارند.»

با گزارش اضافی از جنت بال.