در جستوجوی پرنده شبح آمریکای جنوبی
منبع تصویر، FabioMaffei/Getty Images
- نویسنده, ماریانا کاستینیراس، ناتالیا گررو و خورخه پرز والری
- شغل, بیبیسی
- زمان مطالعه: ۴ دقیقه
مائوریسیو سیلورا آنقدر به تماشای پرندگان علاقه دارد که آن را با شور و حال هواداران فوتبال پس از به ثمر رسیدن یک گل حیاتی مقایسه میکند.
دریافت یک نشانی، یک موقعیت مکانی، یک عکس و احتمال دیدن پرندهای منحصربهفرد.
ناچار به محاسبه متغیرها، با آگاهی از اینکه همهچیز میتواند تغییر کند و تلاشهایش ممکن است بیهوده باشد.
و سرانجام یافتن پرنده، شنیدن صدایش، عکاسی از آن و شناخت پرنده.
این دانشجوی ۲۴ ساله زیستشناسی اهل اروگوئه به بیبیسی میگوید: «آدرنالینی در قفسه سینهات ترشح میشود که نمیدانی با آن چه کار کنی؛ فریاد بزنی، عکس بگیری یا به کسی خبر بدهی.»
او در زمینه مشاهده پرندگان، دیگر یک حرفهای محسوب میشود.
میگوید: «تقریبا مثل جستوجوی پوکمون است؛ اینکه ببینی چند پرنده کوچک میتوانی پیدا کنی و آیا موفق میشوی نادرترینشان را هم ببینی.»
در ماموریتی ویژه برای یافتن و عکاسی از «اوروتائو»، پرنده افسانهای، سیلورا با تجهیزات عکاسیاش ۶۵۰ کیلومتر تا شمال اروگوئه رانندگی میکند.
اوروتائو گونهای پرنده شبزی است که در آمریکای جنوبی و مرکزی یافت میشود و در مناطق روستایی سراسر این قاره الهامبخش افسانهها و روایتهای محلی بوده است.
این پرنده دهانی بسیار بزرگ و پرهایی به رنگ قهوهای مایل به خاکستری دارد که به پوست درخت شباهت دارد و به او کمک میکند در قسمت بالای تنه درخت یا روی شاخههای خشک پنهان شود.
اما آنچه بیش از همه چشمگیر است، چشمان زرد و بسیار درشت این پرنده است.
روزها را در حالی که روی درختان یا تیرهای حصار استتار کرده، سپری میکند و با فرارسیدن شب برای شکار حشرات بیرون میآید.
نام علمی آن نیکتیبیوس گریزیوس است.
در اروگوئه به آن اوروتائو میگویند، اما در کشورهای دیگر نامهایی چون پرنده چوبی، پرنده شبح، پرنده جادوگر، پوتو و نامهای متعدد دیگری دارد.
منبع تصویر، Mauricio Silvera
سیلورا میگوید: «آواز حیرتانگیزی دارد که در دل شب شبیه به شیون است و برای بسیاری، به صدای گریه انسان شباهت دارد. اگر شبهنگام آن را بشنوید، بسیار وهمانگیز است. مردم به خاطر ظاهرش که شبیه هیولاست، از آن میم میسازند.»
حامیان محیط زیست تاکید میکنند این پرنده بیآزار است و از مردم میخواهند، با توجه به بار منفی برخی افسانههای عامیانه، به این گونه احترام بگذارند و از آن حفاظت کنند.
هیجان کشف
سیلورا از ۱۳ سالگی مشاهدات پرندگان اروگوئه را در پلتفرم eBird ثبت میکند؛ شبکهای جهانی از متخصصان و علاقهمندان که اطلاعات، عکسها و فایلهای صوتی گونههای مشاهدهشده را با یکدیگر به اشتراک میگذارند.
او در حالی که در مسیر خاکی حومه شهر بلا یونیون به امید یافتن اوروتائو قدم میزند، میگوید: «در اروگوئه حدود ۵۲۰ گونه پرنده ثبت شده است. تنها در یک گشتوگذار، میتوانید تا ۱۲۰ یا ۱۳۰ گونه پرنده را ببینید.»
ناگهان هنگام راه رفتن، دستش را روی دهانش میگذارد. سالهاست پرندهنگری میکند، اما هنوز نمیتواند هیجان یافتن گونهای را که در جستوجویش بوده، پنهان کند.
منبع تصویر، Mauricio Silvera
به سمت بوتهها اشاره میکند؛ و آنجا، در انتهای شاخهای بلند و خشک، اوروتائو در حالی که خود را استتار کرده و از جوجه آیندهاش محافظت میکند، نشسته است.
در حالی که آهسته نجوا میکند، میگوید: «آن نقطه سفید کوچکی که میبینی یک تخم است. فقط یکی میگذارند، بدون هیچ لانه یا تکیهگاهی؛ مستقیم روی چوب.»
سیلورا، راضی از ثبت این مشاهده، به خانه بازمیگردد.
اما کنجکاویاش درباره لانه فروکش نمیکند.
یک ماه بعد، او به بلا یونیون بازگشت تا بر حدس خود مهر تایید بزند: حالا نه یکی، بلکه دو اوروتائو انتظارش را میکشیدند تا به مجموعه عکسهای پرشمار او اضافه شوند.
