درخواست تجدیدنظر پرستو احمدی و گروه «کنسرت کاروان» رد شد
دادگاه تجدید نظر استان قم، درخواست تجدیدنظر پرستو احمدی، خواننده و هفت عضو دیگر از گروه «کنسرت کاروانسرا» را رد کرد.
عباس قرآباغی، رئیس شعبه شانزدهم دادگاه تجدیدنظر قم در حکم صادره، مدارک و استدلالهای ارائه شده از سوی وکلای پرونده را کافی ندانسته و رای دادگاه بدوی را تایید کرده است.
پرستو احمدی، خواننده، به همراه گروهش به ۷۴ ضربه شلاق تعزیری، دو سال ممنوعالخروجی و دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری محکوم شده بودند.
امیرعلی پیرنیا؛ علیرضا بچاری، مجید محسنی، سهیل فقیه نصیری، محمد امین طاهری، محسن لشکری و تهمینه منزوی سایر اعضای گروهی هستند که کنسرت مجازی کاروان را سال ۱۴۰۳ تولید و منتشر کردند.
احسان بیرقدار، یکی دیگر از همکاران این کنسرت تقاضای تجدید نظر نکرده بود.
دادگاه تجدیدنظر استان قم، در حکم خود نظر دادگاه بدوی را «کافی و متقن» خوانده است.
در خرداد ماه گذشته، دادگاه کیفری استان قم با استناد به موادی از قانون مجازات اسلامی از جمله ماده ۶۳۸ این قانون و ماده ۷۴۳ قانون جرایم رایانهای، برای هر یک از اعضای کنسرت کاروانسرا، ۷۴ ضربه شلاق تعزیری، دو سال ممنوعیت از هر نوع فعالیت صنفی در امور موسیقی و هنری، دو سال ممنوعیت خروج از ایران و انتشار حکم محکومیت قطعی در رسانههای جمعی کشور صادر کرده بود.
اتهام مطرحشده علیه آنان «جریحهدار کردن عفت عمومی از طریق تولید و انتشار محتوای مبتذل و خلاف اخلاق در بستر فضای مجازی» عنوان شد.
ویدئوی «کنسرت کاروانسرا» در آذرماه ۱۴۰۳ در کانال یوتیوب پرستو احمدی منتشر شد و با واکنشهای گستردهای در شبکههای اجتماعی همراه بود. او در این «کنسرت مجازی» بدون حجاب اجباری روی صحنه آواز خواند.
در پی انتشار این ویدئو، قوه قضائیه برای دستاندرکاران این برنامه پرونده قضایی تشکیل داد و کاروانسرای تاریخی «دیرگچین» ـ محل اجرای این برنامه موسیقی ـ را پلمپ کرد.
«کنسرت کاروانسرا» تنها در فاصله چند ساعت پس از انتشار در یوتیوب بیش از ۱۰۰ هزار بازدید داشت و بخشهایی از آن بهطور گسترده در شبکههای اجتماعی بازنشر شد.
ویدئوی اصلی این اجرا در حال حاضر بیش از ۳ میلیون بازدید دارد و کلیپهای جداشده از آن نیز بهطور گسترده در فضای مجازی دستبهدست شدهاند.
پرستو احمدی پیشتر درباره این کنسرت در کانال یوتیوب خود نوشته بود: «من، پرستو؛ دختری که میخواهم برای مردمی که دوستشان دارم بخوانم. این حقی است که نمیتوانستم از آن چشم بپوشم.»
برگزاری این کنسرت همزمان با برخوردهای قضایی و امنیتی با زنان مخالف حجاب اجباری در ایران انجام شده بود.
