‌پاری‌سن‌ژرمن و بایرن مونیخ؛ همه چیز درباره یک نیمه‌نهایی «جنون‌آمیز»

گرچه قبل از شروع مسابقه پاری‌سن‌ژرمن و بایرن مونیخ در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا، بسیاری آن را فینال زودرس مسابقات می‌دانستند، اما کمتر کسی حدس می‌زد که دیدار رفت این دو تیم آن قدر «جنون‌آمیز» از کار دربیاید.

این از بازی‌هایی بود که به همه ما یادآوری می‌کند، چرا فوتبال را «ورزش زیبا» می‌نامند. پیروزی ۵ بر ۴ پاری‌سن ژرمن مقابل بایرن مونیخ در دور رفت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان نه فقط نمایشی چشم‌نواز که جایی برای شکستن رکوردها بود.

این پرگل‌ترین بازی مرحله نیمه‌نهایی از زمان پیروزی ۶ بر ۳ اینتراخت فرانکفورت مقابل رنجرز در جام باشگاه‌های اروپای فصل ۱۹۵۹-۱۹۶۰ بود و بعید است به این زودی‌ها فراموش شود.

این در ضمن اولین بار در تاریخ نیمه‌نهایی‌های معتبر اروپایی بود که هر دو تیم دست‌کم چهار گل زدند؛ همچنین این اتفاق پس از تساوی ۴-۴ چلسی و لیورپول در یک‌چهارم نهایی فصل ۹-۲۰۰۸، دومین بار در یک مسابقه حذفی لیگ قهرمانان اروپا رخ می‌داد.

با ثبت ۴۳ گل برای پاری‌سن‌ژرمن و ۴۲ گل برای بایرن مونیخ، این اولین باری است که دو تیم حاضر در نیمه‌نهایی، هر کدام بیش از ۴۰ بار در یک دوره از رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا گل زده‌اند.

دلیل ماندگاری این بازی نه نبوغ تاکتیکی یا نقشه‌های حساب‌شده، بلکه حضور دو تیم با کیفیت تهاجمی خیره‌کننده بود که تمام توان خود را به کار گرفتند تا به فینال ۳۰ مه در بوداپست برسند.

در فصلی که ضربات ایستگاهی حرف اول را می‌زنند و اوت‌های دستی بلند دوباره رواج یافته‌اند، این مسابقه یادآور طراوت‌بخشی بود که نشان داد کلید موفقیت می‌تواند به‌سادگی، زدن گل‌های بیشتر نسبت به حریف باشد.

لوئیس انریکه، سرمربی پاری‌سن‌ژرمن نیز همراه با بسیاری از طرفداران فوتبال در سراسر جهان، از آن لذت برد: «شگفت‌انگیز بود. به نظرم این بهترین مسابقه‌ای بود که تا به حال به عنوان مربی هدایت کرده‌ام. بازی ریتم فوق‌العاده‌ای داشت؛ هر دو تیم سعی می‌کردند هجومی بازی کنند و کیفیت خود را نشان دهند. فکر می‌کنم همه از تماشای این مسابقه لذت بردند. خوشحالم چون ما پیروز شدیم.»

اما گذشته از زیبایی و پرگل بودن، دیگر چه می‌توان از این مسابقه جذاب گفت.

آرتتا: آنها در دنیایی متفاوت از لیگ برتر بازی می‌کنند

آرسنال نخستین تیمی که حضورش در فینال لیگ قهرمانان را قطعی کرد، شانس نخست قهرمانی در رقابت‌های این فصل لیگ برتر هم به شمار می‌رود.

میکل آرتتا، سرمربی این تیم، اما معتقد است که پی‌اس‌جی و بایرن در «دنیایی متفاوت» نسبت به تیم‌های لیگ برتر رقابت می‌کنند. به باور این سرمربی اسپانیایی تفاوت کیفیت تهاجمی به نمایش درآمده در دور رفت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا، به «شادابی» بازیکنان بازمی‌گردد.

آرتتا می‌گوید که ستاره‌های پاری‌سن‌ژرمن و بایرن توانستند شاداب‌تر از مهره‌های تهاجمی خسته تیمش ظاهر شوند و این مسئله به تفاوت سطح رقابت در لیگ‌های داخلی آن‌ها مربوط می‌شود: «برای ارائه چنین کیفیتی باید بسیار شاداب باشید، اما تفاوت لیگ‌ها و نحوه رقابت در آن‌ها مانند شب و روز است. کافی است آمارهای زیادی را در این باره بررسی کنید. ما در حال مقایسه دو دنیای متفاوت هستیم.»

مجموع دقایق بازی ترکیب اصلی آرسنال در دور رفت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان، در این فصل ۳۲۵۰۸ دقیقه بوده است که بیش از هر رقیب دیگری در این مرحله از مسابقات است. در مقابل، ترکیب اصلی اتلتیکو ۳۱۷۰۱ دقیقه، بایرن ۳۱۵۲۲ دقیقه و پاری‌سن‌ژرمن ۲۹۹۶۸ دقیقه بازی کرده‌اند.

تیم‌های لیگ برتر انگلیس و لالیگای اسپانیا هر فصل ۳۸ بازی داخلی انجام می‌دهند، در حالی که تیم‌های بوندس‌لیگا و لیگ فرانسه به دلیل ۱۸ تیمی بودن لیگ‌هایشان، ۳۴ بازی داخلی برگزار می‌کنند.

از میان چهار ترکیب اصلی، داوید رایا (۴۱۴۰ دقیقه)، مارتین زوبیمندی (۴۰۹۶ دقیقه)، دکلان رایس (۴۰۰۲ دقیقه) و ویلیام سالیبا (۳۷۷۴ دقیقه) از نظر دقایق بازی در این فصل، در بین پنج نفر برتر چهار ترکیب اصلی قرار می‌گیرند. برای نمونه، رایس در این فصل ۳۵۹ دقیقه بیشتر از هم‌تیمی خود در تیم ملی انگلیس، یعنی هری کین، بازی کرده که تقریبا برابر با چهار مسابقه کامل است.

آرتتا می‌گوید: «کیفیت این دو تیم [پاری‌سن‌ژرمن و بایرن] و به‌ویژه کیفیت فردی بازیکنانشان چیزی است که هرگز مشابه آن را ندیده بودم. اما وقتی به میزان دقایق بازی و شادابی آن بازیکنان نگاه می‌کنم، تعجب نمی‌کنم. چه تعداد بازیکن [برای پاریس و بایرن] در دسترس بودند؟ همه آن‌ها، آن هم در اوج آمادگی. این مهم‌ترین مسئله است.»

این یک فاجعه دفاعی بود؟

در سوی دیگر مسابقه‌ای که سرشار از نبردهای جذاب بود و تقابل دو خط حمله قدرتمند اروپا بود، مدافعانی هستند که اجازه دادند دروازه‌هایشان بارها باز شود. حالا سئوال این است که می‌توان گفت که عملکرد ضعیف ساختار دفاعی دو تیم، دلیل اصلی رقم خوردن این نتیجه است؟

بسیاری کارشناسان معتقدند که در لحظاتی از بازی، عملکرد خطوط دفاعی زیر سئوال می‌رفت. رویکرد تمام‌تهاجمی بایرن در نیمه دوم، آن‌ها را در عقب زمین آسیب‌پذیر کرد و پاریسی‌ها نیز به‌خوبی آن‌ها را مجازات کردند. از سوی دیگر، وقتی مهمان دو گل را جبران کرد، بازیکنان پاری‌سن‌ژرمن که نمی‌توانستند باور کنند بازی برده را تمام نکرده‌اند، شوکه به نظر می‌رسیدند.

وینسنت کمپانی، سرمربی بایرن، گفت: «ما زجر کشیدیم اما خطرناک بودیم. دریافت پنج گل در بازی خارج از خانه در لیگ قهرمانان معمولا به معنای حذف است، اما فرصت‌هایی که داشتیم ما را امیدوار نگه داشت.»

«من امروز دفاع خوب زیادی دیدم اما بازی در چنین سطحی با جزئیات بسیار کوچک تعیین می‌شود؛ یا باید کاملا وارد نبردها شوید یا کاملا عقب‌نشینی کنید. میانه‌روی در برابر بازیکنانی در این سطح جواب نمی‌دهد.»

هری کین نیز با وجود اینکه بایرن برای اولین بار از فصل ۵-۱۹۹۴ در این رقابت‌ها پنج گل دریافت می‌کرد، از خط دفاعی تیمش تمجید کرد. اما وین رونی، مهاجم سابق تیم ملی انگلیس، با این دیدگاه مخالفت است: «عاشق هری کین هستم، اما او به هیچ وجه نباید از مدافعانش تعریف کند. دفاع هر دو تیم واقعا بد بود؛ فکر می‌کنم او در اینجا دارد شکسته نفسی می‌کند.»

آلن شیرر، کاپیتان سابق تیم ملی انگلیس، اما معتقد است که جذابیت و زیبایی این بازی جای چندانی برای زیر سئوال بردن کیفیت آن نمی‌گذارد: «نمی‌توانم از لبخند زدن دست بردارم، چون این بازی بسیار باز و دیوانه‌وار بود. این یکی از بهترین بازی‌هایی است که تا به حال از نزدیک دیده‌ام؛ تقابل دو تیم که قلبا باور دارند توانایی‌شان در گل‌زنی، از حریف بیشتر است.»

مثلث مرگبار بایرن و مقایسه‌اش با خط حمله پاریس

وقتی هری کین، مایکل اولیسه و لوئیس دیاز به سمت دروازه یورش می‌برند، معمولا فقط یک نتیجه حاصل می‌شود.

کافی است از آتالانتا، رئال مادرید، پاری‌سن‌ژرمن و عملا هر تیمی در آلمان بپرسید تا به کیفیت ترسناک‌ترین خط حمله اروپا پی ببرید. کین، دیاز و اولیسه از زمان اولین همکاری‌شان در ماه اوت، بیش از ۱۰۰ گل در تمامی رقابت‌ها برای بایرن زده‌اند؛ آن‌ها تنها پنجمین سه‌گانه‌ای هستند که از آغاز قرن جدید تا کنون، به رکورد ۱۰۰ گل می‌رسند.

این یکی از دلایل اصلی است که قهرمان آلمان تلاش می‌کند تا پس از فتح بوندس‌لیگا در ماه گذشته، جام حذفی و لیگ قهرمانان را نیز به ویترین افتخاراتش اضافه کند.

اما اگر بخواهیم این خط حمله مخوف را با خط آتش پاری‌سن‌ژرمن مقایسه کنیم به چه نتیجه‌ای می‌رسیم؟

زمانی پاری‌سن‌ژرمن از سه‌گانه لیونل مسی، نیمار و کیلیان امباپه بهره می‌برد اما حالا به نظر می‌رسد که از مثلث عثمان دمبله، دزیره دوئه و خویچا کواراتسخلیا بیشتر لذت می‌برد. سه‌گانه تهاجمی که لوئیس انریکه در بزرگ‌ترین بازی تاریخ باشگاه (فینال لیگ قهرمانان ۲۰۲۵) برگزید، به اندازه بازیکنان بایرن گل‌زن نیستند، اما با شناوری و خلاقیت‌شان ، خط دفاعی حریف را ویران می‌کنند.

به رغم این که این سه نفر انتخاب اول پاری‌سن‌ژرمن هستند، فصل گذشته دمبله (۳۳ گل)، گونسالو راموس (۱۸ گل) و بردلی بارکولا (۲۱ گل) با مجموع ۷۲ گل، بهترین گلزنان تیم بودند؛ در حالی که دوئه (۱۵)، کواراتسخلیا (۷) و دمبله (۳۳) در مجموع ۵۵ بار گل زدند.

با این حال، در این فصل دوئه (۱۲)، کواراتسخلیا (۱۸) و دمبله (۱۸) در مجموع ۴۸ گل زده‌اند که در مقایسه با آمار ۱۰۱ گل اولیسه، کین و دیاز بسیار کمتر است.

خط حمله سه‌نفره بایرن ساختار مشخصی دارد؛ دیاز در سمت چپ، اولیسه در سمت راست و کین در مرکز قرار می‌گیرد که این چیدمان، بازدهی قابل‌اطمینان هفته‌به‌هفته را تضمین می‌کند.

در سوی دیگر اما سیستم لوئیس انریکه کاملا بر پایه سیال بودن است؛ مهاجمان پاری‌سن‌ژرمن مدام جای خود را عوض می‌کنند و تمایل زیادی دارند که در بزرگ‌ترین موقعیت‌ها و حساس‌ترین بازی‌ها، توانایی خود را نشان دهند.