فیزیوتراپی که «نفرین رباط صلیبی» را باطل کرد: شکیل اونیل در کلینیک من بیمار پذیرش می‌کرد

«فراتر از ورزش» بخشی از مطالب ورزشی بی‌بی‌سی است که داستان‌های شگفت‌انگیز ورزشکاران یا رویدادهایی را روایت می‌کند که کمتر شنیده‌اید. فهرست مطلب‌های فراتر از ورزش را دنبال کنید.

الکس مک‌ککنی با خنده از تصمیم جسورانه‌اش‌ می‌گوید، زمانی که تقریبا تمام دارایی‌‌اش در گلاسگو را جمع کرد و در ۷ سپتامبر ۱۹۷۴ یک بلیت یک‌طرفه به ونکوور کانادا خرید: «فقط ۳۰۰ دلار در جیبم بود… و هیچ شغلی نداشتم.»

در آن زمان، برای فیزیوتراپی که تازه‌ فارغ‌التحصیل شده بود، اصلا قابل تصور نبود که بتواند روزی به شکیل اونیل، یکی از بزرگ‌ترین ستارگان بسکتبال جهان، بگوید که باید منتظر بماند تا نوبتش شود، یا این که روزی، ایده‌ای که هنگام نگاه کردن به یک زمین بازی کودکان به ذهنش رسیده بود، تبدیل به روشی نوین برای بهبود آسیب‌های زانو شود.

روش‌های پیشگامانه‌اش، او را یکی از پرتقاضاترین فیزیوتراپ‌های ورزشی کرده است. او همچنین جایگاهی ویژه در تاریخ ورزش بریتانیا دارد، چرا که اولین بریتانیایی است که قهرمانی ان‌بی‌ای(NBA) را در کارنامه دارد.

او در واقع حالا شش عنوان قهرمانی ان‌بی‌ای دارد و در ۷۴ سالگی، همچنان به‌عنوان فردی که می‌تواند بازیکنان را از آسیب‌های مهلک و تهدیدکننده دوران حرفه‌ای‌شان نجات دهد، شناخته می‌شود و بسیار مورد توجه است.

مک‌ککنی در نوجوانی در خیابان‌های خشن منطقه ایسترهاوس در اسکاتلند فوتبال بازی می‌کرد. جایی که در آن زمان به باندهای تبهکاری خطرناکش شناخته می‌شد.

او رویای بازی در تیم رنجرز را داشت اما یک تصادف رانندگی که باعث مجروح شدن پدر و برادرش شد، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.

تماشای روند بهبود تدریجی آن‌ها، مک‌ککنی جوان را متقاعد کرد تا در یک کالج در «لیدز»، فیزیوتراپی بخواند و سپس برای یافتن کار به آمریکای شمالی برود.

او ظرف یک هفته شغلی موقت در یک بیمارستان پیدا کرد و در کمتر از یک ماه در دانشگاه مشغول کار با ورزشکاران رشته‌های مختلف شد. همین تجربه، او را علاقمند به کار روی یکی از حوزه‌های کمتر پژوهش‌شده علم ورزش یعنی آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL) کرد.

در آن زمان، چنین آسیبی تقریبا به معنای پایان دوران حرفه‌ای بود. مک‌ککنی می‌گوید: «در واقع اگر ای‌سی‌ال پاره می‌شد، دوران حرفه‌ای‌ تمام بود.»

او در کار با ورزشکاران متوجه ارتباط این آسیب‌ها با قدرت عضلات مرکزی بدن و کنترل لگن شد. بر همین اساس، برنامه توان‌بخشی طراحی کرد که بر تقویت این عضلات تمرکز داشت. بیمارانش را وادار می‌کرد هنگام انجام تمرینات، کش‌ ببندند تا به نوعی مقاومت شبیه‌سازی شود و عضلات بدن تقویت شوند.

امروزه این روش رایج است اما در آن زمان کاملا نوآورانه به شمار می‌رفت.

اتفاق الهام‌بخش بعدی، زمانی بود که در حال قدم زدن با سگش در پارک، کودکانی را دید که روی اسب‌های فنردار بازی می‌کردند.

همین صحنه باعث شد ایده «تخته تعادل» به ذهنش برسد. وسیله‌ای که با ایجاد حرکت‌های عضلانی، قدرت عضلات مرکزی را افزایش می‌دهد و بدن را به الگوهای حرکتی سالم‌تر عادت می‌دهد.

اولین نمونه این وسیله با یک فنر مهندسی بزرگ ساخته شد و بعدها شرکت ریباک در سال ۱۹۹۹ امتیاز آن را خرید و به محصولی جهانی تبدیل کرد.

در همین زمان، شهرت مک‌ککنی به‌عنوان فیزیوتراپی که روش‌های نوین ارائه می‌دهد و می‌تواند دوران حرفه‌ای ورزشکاران را نجات دهد، به‌سرعت در حال افزایش بود.

در سال ۱۹۹۷، زمانی که شکیل اونیل فوق ستاره بسکتبال آمریکا، دچار کشیدگی عضله شکم شد و با خطر جراحی و دوری ده ماهه از مسابقات روبرو بود، نام مک‌ککنی مطرح شد.

او پیش‌تر یک بازیکن هاکی را بدون نیاز به جراحی درمان کرده بود و این موضوع توجه تیم لس‌آنجلس لیکرز را جلب کرد. درخواست کمک از سوی جری وست، مدیرکل افسانه‌ای لیکرز، مسیر زندگی او را در یک لحظه تغییر داد.

اونیل در حالی برای بررسی مصدومیتش به کلینیک مک‌ککنی در ونکوور فرستاده شد که به نظر می‌رسید صبرش تمام شده است.

مک‌ککنی می‌گوید: «راننده لیموزین و تیم امنیتی‌اش با من تماس گرفتند و گفتند در راه هستیم. گفتم متاسفم، تا ساعت یک و نیم نمی‌توانم شما را ببینم. گفتند می‌خواهیم همین حالا بیاییم.»

«گفتم باید صبر کنید. من در حال کار با بیماران دیگر هستم و نمی‌توانم همه کارهایم را رها کنم. آنها تماس را قطع کردند و اونیل در ساعتی که گفته بودم نیامد و به لس‌آنجلس برگشته بودند.»

روز بعد، جراح ارتوپد لیکرز تماس گرفت، عذرخواهی کرد و پرسید آیا مک‌ککنی می‌تواند هفته بعد اونیل را ببیند و آیا ممکن است برای مشاوره به مرکز شهر ونکوور برود.

پاسخ کوتاه و قاطع بود: «نه، او باید به کلینیک من بیاید. تمام.»

در نهایت، آن‌ها پذیرفتند.

مک‌ککنی می‌گوید: «اونیل با محافظان، دوستان، مربیان و تیم همراهش وارد شد، جمعیت زیادی بودند.»

برنامه درمانی «Core-X» که بر هماهنگی عضلات بخش‌های مختلف بدن تمرکز داشت، در آن زمان غیرمعمول بود ولی نتیجه فوق‌العاده بود و اونیل بدون نیاز به جراحی خیلی زود به زمین بازگشت.

شکیل اونیل بعدها گفت: «او مرا برگرداند. من تمام شده بودم و نجاتم داد.»

تنها چهار روز پس از اولین ملاقات، مک‌ککنی به لس‌آنجلس پرواز کرد تا به صورت تمام‌وقت در طول فصل ان‌بی‌ای در کنار تیم لیکرز باشد. پذیرفتن این پیشنهاد به معنای ورود به یکی از مشهورترین و پرزرق‌وبرق‌ترین باشگاه‌های ورزشی جهان بود.

نشستن کنار زمین در بازی‌های لیکرز در آن دوران، مانند حضور در ردیف اول یک مبارزه بزرگ بود. شکیل اونیل و کوبی برایانت، دو ستاره‌ای که کنار هم خارق‌العاده بودند و مربی‌ای‌ مانند فیل جکسون که پیش‌تر شیکاگو بولزی که مایکل جردن را در اختیار داشت، قهرمان کرده بود.

مک‌ککنی می‌گوید: «افراد مشهوری مثل جک نیکلسون فقط چند قدم آن‌طرف‌تر می‌نشستند. از ستاره‌های موسیقی گرفته تا دیوید بکام وقتی در لس‌آنجلس بازی می‌کرد، در آنجا حضور داشتند. واقعا شگفت‌انگیز بود.»

پیشتازی لیکرز در آن دوران، اهمیت حفظ سلامت اونیل را دوچندان می‌کرد، به‌ویژه با توجه به نوسانات وزن او و بی‌علاقگی‌اش به تمرین در خارج از فصل.

فیل جکسون درباره مک‌ککنی گفته بود: «او کسی است که می‌تواند بازیکنان را در زمین نگه دارد.»

این مهارت باعث شد اونیل در تابستان خانه‌ای در ونکوور اجاره کند تا همکاری‌اش با مک‌ککنی ادامه یابد.

مک‌ککنی با خنده می‌گوید: «او با دخترانم در حیاط پشتی بازی می‌کرد یا دنبال سگ همسایه می‌دوید. او حتی در کلینیک هم حضور فعالی داشت و گاهی پشت میز پذیرش می‌رفت و بیماران را ثبت می‌کرد، همان شکیل اونیل همیشگی!»

مک‌ککنی همچنین با کوبی برایانت کار می‌کرد و او را در برنامه تمرینی بسیار سختش که شامل شش ساعت تمرین روزانه بود، همراهی می‌کرد.

او همچنین به بازگشت اوون هارگریوز، فوتبالیست انگلیسی که به‌دلیل آسیب‌های زانو دو سال از میادین دور بود، کمک کرد.

مک‌ککنی فهمید که مشکل زانوی او ناشی از ناپایداری لگن است و با تقویت عضلات مرکزی، او را به میدان بازگرداند، روشی که اکنون به یک استاندارد صنعتی تبدیل شده است.

در سال ۲۰۱۱، مک‌ککنی به شکل غیرمنتظره‌ای به کانادا بازگشت و به تیم تورنتو رپتورز پیوست.

او در سال ۲۰۱۹ شاهد قهرمانی این تیم بود، اولین و تنها قهرمانی آن‌ها که با حفظ سلامت ستاره‌ای مانند کاوی لئونارد به دست آمد. این ششمین قهرمانی مک‌ککنی بود و به نظر می‌رسد بیش از همه برایش ارزشمند بود.

او می‌گوید: «باورنکردنی بود. چنین رژه قهرمانی را هرگز در زندگی ندیده‌ بودم، حدود یک میلیون نفر آمده بودند.»

مک‌ککنی اکنون بیست و ششمین فصل حضورش در ان‌بی‌ای را پشت سر گذاشته و همچنان به فعالیتش ادامه می‌دهد.

باشگاه‌های لیگ برتر انگلیس مرتب از او دعوت می‌کنند تا تجربیاتش را به اشتراک بگذارد و خود او هم علاقه فراوانی دارد. شاید همین نگرش است که باعث شده در دهه هشتم زندگی‌اش همچنان در اوج باقی بماند.

او می‌گوید: «ان‌بی‌ای مثل یک تور کنسرت راک است. وارد شهر می‌شویم، در هتل اتاق‌های درمان راه‌اندازی می‌کنیم، بازیکنان مصدوم را درمان می‌کنیم، به سالن می‌رویم، بازی می‌کنیم و بعد به شهر بعدی پرواز می‌کنیم. این سبک زندگی شگفت‌انگیز است.»