دختری که دل ایرلندی‌ها را برد؛ «پایان رویایی کیتی تیلور پس از دورانی طلایی»

«هیچ چیز مانند یک خانواده ایرلندی نیست.»

کیتی تیلور هنگام قدردانی از مادرش برجیت، این سخنان را خطاب به جمعیت حاضر در ورزشگاه کروک پارک بر زبان آورد، اما خانواده بزرگ ۸۳ هزار نفری او در داخل ورزشگاه و افراد بسیاری که از دور نظاره‌گر بودند، می‌دانستند این ادای احترام به آن‌ها نیز مربوط می‌شود.

پایان‌های افسانه‌ای در بوکس نادر هستند ولی تیلور هم بوکسوری معمولی نبود و آخرین حضورش در رینگ نیز مانند شخصیت و مقامش به عنوان یک ورزشکار، فوق‌العاده از آب درآمد.

تیلور ۴۰ ساله پس از ۳۰ سال بوکس، وداعی باشکوه‌ برابر ۸۳ هزار هوادار شیفته در ورزشگاه نمادین کروک پارک دوبلین، داشت؛ درست در فاصله پنج کیلومتری محل نخستین مبارزه رسمی‌اش در ۲۵ سال پیش.

کیتی تیلور شنبه شب، در شبی پر از جشن، نمایش و موسیقی، در حالی به دوران پر افتخار ورزشی خود به عنوان دارنده سه باره تمام عناوین قهرمانی جهان پایان داد که ورزشگاه کروک پارک باشکوه ترین وداع را برای یکی از بزرگ‌ترین چهره‌های ورزشی ایرلند رقم زد.

تیلور پیش چشم هواداران پرشورش، فلورا پیلی شکست‌ناپذیر را با امتیاز شکست داد تا کمربند بدون صاحب دبلیوبی‌سی (WBC) را به عناوین سبک‌وزن دبلیوبی‌ای (WBA)، دبلیوبی‌او (WBO) و آی‌بی‌اف (IBF) خود اضافه کند.

تیلور با همان رقص پا، سرعت و فشار سنگینی که مشخصه تمام دوران ورزشی‌اش بود، آخرین نمایش استادانه خود را مقابل حریف فرانسوی ارائه کرد و با امتیازهای ۱۰۰-۹۰، ۱۰۰-۹۰ و ۹۸-۹۱ برنده شد.

ادی هرن، کارگزار بوکس، با نامیدن تیلور به عنوان «بزرگ‌ترین ورزشکار ایرلند» به او ادای احترام کرد؛ سپس تیلور برای آخرین بار دور رینگ چرخید، برای تماشاگران دست تکان داد و دستکش‌ها و کمربندهایش را وسط رینگ گذاشت.

تیلور که دارنده مدال طلای المپیک، قهرمانی جهان در دو وزن مختلف و از پیشگامان بوکس حرفه‌ای زنان به شمار می‌رود، پس از نزدیک به ربع قرن حضور در این ورزش، سرانجام پایان افسانه‌ای خود را در ورزشگاه محبوبش تجربه کرد.

او با کارنامه‌ای شامل ۲۶ پیروزی و تنها یک شکست از دنیای بوکس خداحافظی کرد اما این شب چیزی فراتر از یک نتیجه نهایی بود. این شب با غرور ایرلندی عجین شده بود و فضایی هیجان‌انگیز داشت که گروه موسیقی پاپ وست‌لایف نیز به ارائه یک وداع شایسته کمک کرد.

تیلور در آخرین نشست خبری، پس از مبارزه گفت: «این شب شامل همه چیزهایی بود که انتظار داشتم و حتی بیشتر از آن.

خوشبختانه امشب توانستم احساساتم را کنترل کنم؛ چرا که تمام هفته احساساتی شده بودم و آماده‌سازی در چند ماه گذشته بسیار پر افت و خیز بود. جو ورزشگاه بسیار خاص بود؛ فراتر از باورنکردنی‌ترین رویاهایم، چه شب ویژه‌ای.»

پیش از آن که دستش برای آخرین بار در رینگ بالا برود، نبردهایی برای پیروزی در خارج از رینگ وجود داشت.

او سال ۱۹۸۶ به دنیا آمد و کوچک‌ترین فرزند از چهار فرزند پیتر، قهرمان سابق ایرلند، و برجیت، یکی از نخستین داوران زن این کشور بود؛ زمانی که حتی تصور بوکس زنان در ایرلند دور از ذهن به نظر می‌رسید.

در حالی که از برادران بزرگ‌ترش، لی و پیتر، در دنیای بوکس نامی برای خودشان پیدا می‌کردند، کیتی به «کی اهل بری» تبدیل شد؛ دختری که هویتش را پنهان می‌کرد تا صرفا در محیطی کاملا مردانه به رقابت بپردازد.

روحیه جنگندگی و اراده‌ای که مشخصه مهارت ورزشی اوست، بخش برجسته‌ای از شخصیتش را تشکیل می‌دهد و او سال ۲۰۰۱، در ۱۵ سالگی در نخستین مبارزه رسمی زنان در ایرلند شرکت کرد؛ مبارزه‌ای که پس از ممنوعیت این رشته در پی حضور دیردر گوگارتی، قهرمان بعدی جهان، سال ۱۹۹۱ در لیمریک برگزار می‌شد.

عجیب نیست که پنج سال پیش از آن، تیلور نامه‌ای به الگویش، گوگارتی نوشته بود و از کمبود فرصت‌ها برای رقابت ابراز ناامیدی کرد و از رویاهایش برای روزی که اجازه حضور در بازی‌های المپیک را پیدا کند، گفت.

سخنانی پیشگویانه، چرا که استعداد فوق‌العاده او در برابر اعضای کمیته بین‌المللی المپیک در سال ۲۰۰۷ بود که آن‌ها را متقاعد کرد بوکس زنان را به برنامه المپیک ۲۰۱۲ لندن اضافه کنند.

با رشد «تب کیتی» در طول مسابقات، او در مرکز نگاه‌ها بود؛ پیروزی‌اش بر سوفیا اوچیگاوا در فینال سبک‌وزن، لحظه‌ای از شادی ورزشی ملی بود که با روزهای پرشور تیم‌های ملی فوتبال ایرلند زیر نظر جکی چارلتون در جام‌های جهانی ۱۹۹۰ و ۱۹۹۴ مقایسه می‌شد و سالن اکسل را در روزی فراموش‌نشدنی به گوشه‌ای از ایرلند تبدیل کرد.

ستاره‌ شناخته‌شده محافل بوکس ایرلند اکنون نامی آشنا در هر خانه‌ای شده بود و رفتار متواضعانه و باوقار او، دل‌های ملتی را ربود که همواره در کنارش باقی ماندند.

او با یادآوری گذشته گفت: «فریادهای اوله اوله مرا به سراسر جهان برد: به لیدز، منچستر، بروکلین، بوستون، دالاس و منهتن.

این شب بسیار خاص است زیرا می‌خواستم نمایشی شایسته برای آن‌ها ارائه دهم. فکر نمی‌کنم بهترین عملکرد دوران حرفه‌ای‌ام بوده باشد اما این پیروزی را برای آن‌ها به دست آوردم تا فقط بگویم سپاسگزارم.»

شب نیمه‌نهایی مقابل سرانو

ستاره او با وجود حضور ناامیدکننده در المپیک ۲۰۱۶ ریو خاموش نشد و اگرچه متقاعد کردن ادی هرن، رئیس شرکت مچ‌روم، برای ریسک روی او به عنوان یک بوکسور حرفه‌ای زمان برد، این اعتماد به شایستگی پاسخ داده شد.

ظرف سه سال، تیلور قهرمان مطلق سبک‌وزن شد؛ او از بخش مقدماتی مسابقات به صحنه اصلی صعود کرد و به وعده‌اش عمل کرد تا همان کاری را که در رده آماتور انجام داده بود، برای بوکس حرفه‌ای زنان نیز تکرار کند؛ همه این‌ها همراه با صدای همان فریادهای «اوله اوله» هوادارانی بود که هر حرکت او را دنبال می‌کردند.

شب سرنوشت‌ساز در سال ۲۰۲۲ از راه رسید، جایی که نشان داد که آماندا سرانو را در سالن پر از تماشاگر مدیسون اسکوئر گاردن در مبارزه‌ای که نامزد بهترین نبرد سال شد، شکست داد؛ این نخستین باری بود که یک مبارزه زنان رویداد اصلی این سالن معروف می‌شد و نقطه عطفی بزرگ برای بوکس زنان بود.

آن‌ها دو بار دیگر نیز با یکدیگر مبارزه کردند؛ آن هم پس از آن که تیلور انتقام تنها شکست دوران حرفه‌ایش را از شانتل کامرون گرفت تا قهرمان دو وزن شود.

شاید آن مبارزه راهی ایده‌آل برای خداحافظی بود اما اشتیاق حضور در کروک پارک باید پاسخ داده می‌شد و در حالی که به نظر می‌رسید درهای این ورزشگاه بسته باقی می‌مانند، جایگاه تیلور باعث رخ دادن آن شد.

آیا او می‌توانست چنین ورزشگاه عظیمی را پر کند؟ البته. شاید تردیدکنندگان، احترام و ارادتی را که نسبت به این زن آرام ولی الهام‌بخش اهل برای وجود داشت، درک نکرده بودند.

در حالی که ویترین افتخارات او پر از مدال‌های طلا و کمربندهای قهرمانی جهان است، شاید بزرگ‌ترین میراث او باقی گذاشتن بوکس زنان در جایگاهی به‌مراتب بهتر از زمانی باشد که آن را آغاز کرد؛ آن سه‌گانه با سرانو، بوکس زنان را به اوج‌های جدیدی رساند.

تیلور با وقاری موانع را از پیش رو برداشت که با سختی‌های پیش رویش تضاد داشت؛ با این حال، اراده خاموش و طبیعت متواضع او الگویی از آن چیزی خواهد بود که می‌توان با باور، تلاش سخت و نپذیرفتن تقدیر به دست آورد؛ زیرا دختران جوان حالا می‌توانند در مسیری که او هموار کرده است، قدم بردارند.

او سرسخت در داخل رینگ و بی‌ادعا در خارج از آن است؛ حتی با در نظر گرفتن خرید احساسی یک قایق تندرو که بعدا فروخته شد، واژه‌هایی مانند پیشگام، نماد و بزرگ‌ترین ورزشکار ایرلند اغراق‌آمیز نیستند؛ چرا که عنوان اسطوره برای تیلور به هیچ وجه شعاری نیست.

او گفته است که در این رشته ورزشی باقی خواهد ماند اما در حال حاضر، زمان لذت بردن از یک دوران حرفه‌ای فوق‌العاده است و جایگاه او در میان بزرگ‌ترین‌های بوکس تثبیت شده است.

بوکس ایرلند بدون او جای خالی بزرگی خواهد داشت.

او گفت: «من حالا بازنشسته شده‌ام، بنابراین می‌توانم هرچه می‌خواهم بخورم، اما فقط می‌خواهم از یک جشن عالی لذت ببرم و به پایان رویاگونه یک دوران حرفه‌ای رویاگونه نگاه کنم. داستان من، داستان همه افراد حاضر در این اتاق است: همه ما فراز و نشیب‌های خود را داریم.»

«فکر می‌کنم مردم با آسیب‌پذیری‌ها و موفقیت‌های شما همزادپنداری می‌کنند؛ آن‌ها دیدند که چگونه با شکست تلخ ریو، باخت به شانتل کامرون و مشکلات شخصی کنار آمدم. داستان من داستان همه افراد حاضر در این اتاق است.»